Buty paddockowe (zwane też Jodhpur boots) to obuwie najczęściej noszone przez groomsów (opiekunów koni). Wielofunkcyjne: wystarczająco twarde, by chronić palce przed upadnięciem kopыта, wystarczająco lekkie do swobodnego poruszania. Wielu jeździ też w butach paddockowych.
Identyfikacja
-
Wygląd: krzyż buta roboczego i buta jeździeckiego. Często pół długosci butów udoowych, ale mogą być krótsze. Zapięwane na sznurowadła lub klett. Twarda powłoka na palcach, wyraźny piętą min. 1/2 cala. Wiele kolorów.
Zalety
-
Przed butami udoowymi i trampkami: tańsze, łatwiejsze do zakładania/zdjęcia, mniej otarcia. Bardziej wodoodporne niż trampki, lepsza ochrona przy upadnięciu kopыта. Jazda w płaskich butach (trampki) = niebezpieczne – mogą przesunąć się przez trzemiona.
Konserwacja
-
Zależnie od materiału: potrzebna pielęgnacja jak butów udoowych. Skóra: mydło siodłowe, inaczej pękają. Materiały syntetyczne: może pralka (sprawdź instrukcję producenta). Codzienna kontrola: dziury, pęknięcia, zużycie. Sznurowadła wymieniaj na dowolne butowe.
Rozważania zawodowe
-
Często ZABRONIONE na pokazach: western, angielskie equitation, hunter. Dozwolone: niektóre saddle seat (konie chodzące) i sidesaddle (damskie boczne). Niektóre halter/konkurencje typowe też zabraniają. ZAWSZE sprawdzaj regulamin klasy przed startem.
Wady
-
Niektórzy jeźdźcy nienawidzą sznurowań: haczą się, rozpinają. Przewiązanie w siodle trudne. Wtrącenie tak samo długie jak butów udoowych. Zużywają się szybciej (cięższe użytkowanie).