Buty field i paddock to typy butów do jazdy angielskiej. Powinny mieć mały piętko (1,3 cm), by noga nie wysunęła się ze sterza. Podstawa gładka z drobnymi rylami – by but nie utknął w sterzu. Przy upadku masywny but może zaciąć i przeciągnąć jeźdźca. Buty angielskie trzymają stopę w sztywnej pozycji, z małą ruchomością kostki.
Buty Field
Długie, z wzmocnioną noszką, schnurowane u kostki. Wprowadzone jako przeciwwaga sztywnym butom dressurowym (dress boots), które sztywno trzymają kostkę. Przy skakaniu/galopie jeździec skraca sterzy, unosi się z siodełka – kąt stopa-noga się ostreje, sztywny but nie wygodny. Field boots dawały "luźność" u kostki. Noszone przez kawalerzystów.
Buty Paddock (Jodphur Boots)
Krótkie, kończące się tuż nad kostką. Tańsze od długich, często noszone przez dzieci. Popularne u dorosłych – łatwiej zakładać/zdawać. Mogą być schnurowane lub z gumką boczną. Nowoczesne: schnurowane z zapięciem na zamek z tyłu.
Które wybrać
Zależy od zastosowania. Dużo skakania/eventingu (dressaż, skokowe, cross-country) – field boots wygodniejsze. Dozwolone na startach (USDF). Dorosłych zazwyczaj nie wolno paddock bez half chaps/gaiters (skórzane opaski na łydki, udające długie buty). Dzieci do 16 lat mogą paddock bez gaiters. Paddock tańsze: $30–75 vs $200–300 field boots (ceny z publikacji). Łatwiejsze zakładanie/zdawanie.
Konserwacja
Paddock: syntetyk lub skóra. Field: zazwyczaj skóra. Podstawa gumowa lub skórzana. Skóra trwalsza, ale więcej pielęgnacji i droższa. Błoto wilgotną ściereczką, wysusz, pastą do butów. Syntetyk: bardziej wodoodporny, ale pęka (mniej elastyczny). Można zmywać wodą/wilgotną ściereczką.