Przez wieki typ uprząży był przykładem formy dostosowanej do funkcji. To szczególnie widoczne porównując uprząż westernową (pochodzenie konkwistadorów) z islandzką (korzenie angielskie).
Ogólna konstrukcja
Siodło westernowe znane z powieści/filmów. Ma rog (horn) – dawniej do łapania bydła na lazo, i farty (skirts) trzymające siodło w miejscu. Siodło islandzkie przypomina angielskie – służące głównie do jazdy rekreacyjnej, bez roga i fart. Dzięki dodatkowemu skórze siodło westernowe jest cięższe – często 18 kg (40 lbs) i więcej.
Siodełko i położenie sztych
Większość sedli westernowych ma głębokie, wypchane siodełko. Sztychy ustawione tak, by stopy jeźdźca były prosto pod nim – by mógł wstać i rzucić lazo. Siodełko islandzkie siedzi dalej do tyłu, sztychy nieco do przodu. To daje koniu więcej wolności łopatek, jak w sedlach dla koni chodzących. Sztychy islandzkie reguluje się tak, by nogi jeźdźca były prawie proste, z minimalnym zgięciem.
Sztychy
Kształt sztych westernowych zależy od użytku. Do łapania lazo – szersze podkładki (kilka cali) dla stabilności. Do barrel racing – kształt oxbow, wąskie, by noga nie wychodziła. Sztychy islandzkie przypominają angielskie, ale per Horses North mają "przódką" na zewnętrznej połowie łyka – zabezpieczenie przed utknięciem nogi.
Opaski i podciągi
Western: opaska (cinch) z mohairu lub neoprenu. Islandzkie: podciąg (girth) skórzany, umieszczony dalej do tyłu niż w western/angielskim – ponownie dla wolności łopatek konia islandzkiego.
Uprzęże
Uprzęże islandzkie przypominają angielskie, zazwyczaj z uzdełką zgubną (snaffle). Tradycyjna westernowa to uzdełka dźwigowa (curb) z portem i policzkami. Angielskie: prawie zawsze opaska czołowa (browband), nosowa (noseband) i szwoleżery zamknięte. Western headstall: często split-ear lub one-ear. Poza łapaniem lazo/barrel racing, szwoleżery westernowe rzadko są połączone.