Bariera solna
Pstrągi rzeczne są przystosowane do wody słodkiej, nie otwartego oceanu. Największą przeszkodą jest salinity. Woda morska zawiera znacznie więcej soli niż płyny wewnętrzne pstrąga mogą zarządzać. Ich nerki, ewoluujące do oszczędzania soli w środowisku niskosolnym, nie mogą wydalać nadmiaru sodu i chloru z wody morskiej.
Odwodnienie ozmotyczne
Wysokie stężenie soli tworzy silne ciśnienie osmotyczne, dosłownie wyciągające wodę z ciała pstrąga przez skrzele i skórę. Zamiast nawadniania, ryba szybko odwodnia, co może być śmiertelne.
Drapieżnicy i konkurencja
Ocean to dom większych, szybszych drapieżników, które traktują pstrąga jako łatwą ofiarę. Poza drapieżnością, pstrąg musiałby konkurować z licznymi gatunkami morskimi doskonale przystosowanymi do życia w słonej wodzie.
Niedopasowanie siedliska i pokarmu
Pstrągi wymagają zimnej, tlenowo bogatej wody i dna żwirowego do tarła – warunków rzadkich na otwartym morzu. Ich naturalna dieta (owady, bezkręgowce) też nie przekłada się na łańcuchy pokarmowe oceaniczne.
Krótko mówiąc: pstrągi rzeczne nie posiadają fizjologicznego ani ekologicznego narzędzi do przetrwania w oceanie.