Lamantyna florydańska – ssak morski. Jak słonie (pokrewne) – łagodne. Średnio 3–3,6 m długości, 680–900 kg. W naturze 50–60 lat. Największa populacja (3000) we Florydzie. Komunikują piskami pod wodą – stres, ekscytacja, strach.
Siedlisko
Wodzie słodkiej i słonej. Wymaga regularnego dostępu do wody słonej. Obserwowane w płytkich, ciepłych wodach estuarium, zatok, rzek, wód przybrzeżnych.
Siedliska wędrowne
Zimą: wody przybrzeżne Florydy. Niektóre wędrują: północnie do Karoliny, latem na zachód do Luizjany. Jedna dotrzała do Nowego Jorku, inna pływała Mississipim. Preferują temp. >20 °C (68 °F), rzadko chłodniejsze wody.
Źródło pożywienia
Jadą często. Według Cincinnati Zoo: dziennie ~7,5% masy ciała. ~1/3 życia poświęcają żerowaniu. Rośliny morskie i słodkowodne.
Niezwykłe adaptacje
Jedyny roślinożerny ssak w pełni wodny. Płetwy przednie jak wiosła – pływanie i manipulacja pożywieniem. Ogon napędowy. Spstreamline ciało, ale wolno: 5–8 km/h.
Zagrożenia
Brak naturalnych drapieżników. Zagrożenia ludzkie: zderzenia z łodziami – 87 śmiertelnych ofiar rocznie (Center for Biological Diversity). Limit śmiertelności do odbudowy populacji przekroczony 7-krotnie samymi łodziami. Urbanizacja niszczy siedlisko i łańcuch pokarmowy.
Gatunek zagrożony
Od 1973 na liście zagrożonych. Floryda Fish and Wildlife Conservation Commission (2009) zaktualizowała strefy ochrony lamantyn.