Hodowla świdnic (scallop farming) – branża, metody, ekologia

Identyfikacja

Świdnice (scallops) – rodzina Pectinoidea, typ Mięczaki (Mollusca) – jak ślimaki, ostrygi, mięczaki. Dwuskrzydłowe (bivalves) – dwie skorupki zapinane na zawiasie. 360+ gatunków, głębokość 2–200 m.

Geografia produkcji

Najwięksi producenci: Japonia (38%), USA (32,2%).

  • Japonia: gigantyczna świdnica Ezo.
  • USA: świdnica kalikowa (Calico) i purpurowa skałka (Purple Hinge Rock).
  • Europa: świdnica królewska (King) i królewna (Queen).

Cechy hodowli

Hodowla = rolnictwo: cierpliwość, zbieranie. Głębokość <200 m = nie trzeba drogich statków. Wiele rybaków przybrzeżnych dodaje hodowlę świdnic.

Proces

Potrzeba dużo "spat" (młodych świdnic). Z łowu lub hatcherii lądowych. Hatchery spat -> "żłobek" (nursery) w chronionych wodach -> ocean. Najpopularniej: siatki latarniowe (lantern nets – warstwowe) zawieszone między dwoma bujami. Świdnice przyczepiane do siatek, opuszczane do wody. Cykl wzrostu ~18 miesięcy.

Mit: szkodliwość dla środowiska

Ekologowie krytykują akwakulturę (łosoś najwięcej), ale hodowla świdnic NIE niszczy środowiska. Bez chemii, bez ciężkiego sprzętu niszczącego dno.