Co to jest sepia?
Sepia to morskie bezkręgowce należące do gleboki cefalopodów (Cephalopoda), bliscy kuzyni kalmarów, ośmiornic i perłowców. Posiadają miękkie ciało, osiem krótkich rąk i dwa dłuższe chwytaki, które służą do łowienia ofiar.
Siedlisko i występowanie
Sepie zamieszkują wszystkie oceany świata, od wod tropikalnych po chłodne strefy pomorskie. Od milionów lat doskonale przystosowały się do życia w różnorodnych środowiskach – od plytkich raf koralowych po głębokie morskie rowy.
Dieta i sposoby łowienia
Sepie są oportunistycznymi drapieżnikami. Ich menu składa się z krabów, robaków, szparaków, ryb i małych mięczaków. Do łowienia używają chwytaków oraz potężnego dzioba, który wstrzykuje jad paraliżujący ofiarę.
Mistrzowie kamuflażu – jak to działa?
Skóra sepii to prawdziwe cudo inżynierii biologicznej. Zawiera trzy typy chromatoforów (komórek barwnikowych): leukofory (odbierające światło), chromatofory (zawierające barwniki: czerwony, żółty, brązowy) oraz irydofory (odbierające światło i tworzące jaskrawą, metaliczną poświatę). Dzięki temu sepia może w ułamku sekundy zmienić kolor, wzór i nawet fakturę skóry, idealnie mimetizując się z tłem – piaskiem, koralami czy glonami.
Czarne atramenty – ucieczka i sztuka
Podobnie jak kalmary i ośmiornice, sepia wypuszcza chmurę atramentu (nazywanego sepia), by zagłuszyć węch drapieżnika i uciec. Ten naturalny pigment przez wieki był cennym surowcem w malarstwie i pisarstwie – stąd nazwa koloru "sepia".
Fascynująca anatomia – trzy serca i niebieska krew
Sepia posiada trzy serca: dwa gęzowe pompują krew do skrzela w celu natlenienia, a trzecie – główne – rozprowadza ją po reszcie ciała. Ich krew jest niebieska, bo zamiast hemoglobiny (z żelazem) zawiera hemocjaninę (z miedzią), co lepiej sprawdza się w chłodnych, mało utlenionych wodach.