Biała czapla (snowy egret) to średni ptak z rodziny czaplowatych, rodzaj Egretta – zwane czaplami piórkowatymi. Gatunek rozpowszechniony, kiedyś intensywnie polowany ze względu na atrakcyjne pióra piórkowate. Od ok. 1910 r. polowanie zakazane w wielu regionach. Stan 2011: chroniony przez akt o ptakach wędrownych (Migratory Bird Treaty Act).
Opis
Długość 56–66 cm, rozpiętość do 99 cm, waga do 400 g. Duże ciało, długie cienkie nogi. Ciało śnieżnie białe, dziób i nogi czarne, palce żółte. Młodociane: lżejsze dzioby, bardziej żółte nogi.
Siedlisko i zasięg
Duży zasięg: siedliska stałe i migracyjne. Całoroczne populacje w większości Ameryki Południowej, zimowe w Ameryce Środkowej. W sezonie lęgowym w południowych USA: Arizona, Kalifornia, Nowy Meksyk, Teksas. Populacje niezgniazdujące się aż do Michiganu i Maine. Preferuje tereny mokradłowe: bagna, słone łąki, wybrzeża.
Dieta i drapieżniki
Główna dieta: ryby i skorupiaki. Również robaki, płazy, gady, owady. Używa ostrego dzioba do łowienia ryb i wykopywania. Cierpliwie podkrada i skacze na ofiarę. Drapieżniki: aligatorzy, duże węże, sowy wrzawy. Szopy i wrony żerują na pisklętach i nieuchronionych jajach.
Cykl życia
Białe czaple formują pary do lęgowania i wychowywania. Sezon lęgowy wiosną (marzec–kwiecień), obaj rodzice budują gniazdo z gałązek na ziemi lub na drzewie. Samica zanoszy 2–8 jaj, inkubacja przez obojga. Wylęganie po ok. 24 dniach, rodzice na zmianę chronią i karmia. Młode opuszczają gniazdo po ok. 14 dniach. W naturze żyją 2–17 lat średnio.