Dziwne głosy z łąk, lasów i ogrodów – winowajcy: owady
Wiosną i latem słyszy się dziwne hałasy. Często winne są owady, a nie zwierzęta większe. Dźwięki służą ważnym celom: komunikacja, parowanie, obrona.
Świerszcze (Locusts)
Krótkorohe koniki polne (~60 krajów). Zjadają swoją wagę roślin dziennie – roje niszczą pola w 1–2 dni. Dźwięk: tarczą nogami o skrzydła (śpiew). Grupa robi słyszalny trzask (krepitacja) w sezonie parowania.
Koniczyna (Katydid)
Długorohe koniki polne (zwyczajne łąkowe). Znany hum i cwierkanie latem – szybkie trącenie skrzydłami (stridulacja). Szkodzą uprawom, ale mniej niż świerszcze.
Cykady (Cicada)
Mszyce (aphid). Głośny dźwięk dzięki tymbałom – parami organów na brzuchu z sztywnymi żebrami, które trzeszczą przy skurczach. Elektryczny bzyczenie z drzew latem. Często mylone ze świerszczami (w Australii nazywane locustami).
Chrząszcz rogatka (British Stag Beetle)
Ródzimy w UK. Głośne bzyczenie przy przejściu obok krzaka. Tarczą skrzydłami – falę drgań odbijają od obiektów, by sprawdzić, czy pole do lotu wolne. Nie kąsają, nie dżdżą – bark gorszy od gryza.
Każdy dźwięk ma swoją funkcję – poznanie ich ułatwia rozpoznawanie gatunków po słuchu.