Czym był bunt „Czarnych i Brązowych”? Wojna o niepodległość Irlandii 1920–1921

Bunt „Czarnych i Brązowych” w wojnie o niepodległość Irlandii

Termin „Bunt Czarnych i Brązowych” odnosi się do eskalacji przemocy w wojnie o niepodległość Irlandii, ok. lipiec 1920 – czerwiec 1921. Obejmował ataków na oko za oko między Irlandzką Armii Republikańską (IRA) a brytyjskimi siłami, w tym Królewską Irlandzką Konstabularią (RIC) i Działem Pomocniczym.

Rekruci zwani „Czarni i Brązowi” nosili zmieszane mundury – ciemne koszule RIC i chakowe spodnie – i zasłynęli brutalnymi represjami wobec cywilów. Okres ten obejmował m.in. rzeź na Croke Park w listopadzie 1920.

Bunt zakończył się bez wyraźnej zwycięstwa którejś ze stron i przyczynił się do pchania na negocjacje, co skończyło się Traktatem Anglo-Irlandzkim 1921 r. i utworzeniem Wolnego Państwa Irlandzkiego.