Niebieskie motyle fascynują, bo nie każdy kojarzy błękit z typowym kolorem motyli. Istnieje jednak cała podrodzina gatunków motyli z niebieskim zabarwieniem. Niektóre gatunki są zagrożone wyginięciem, inne żyją w obfitości na całym świecie.
Niebieski motyl ogonkowaty wschodni (Eastern Tailed Blue Butterfly)
Występuje w prawie każdym stanie wschodniej połowy USA; widziano go też w Nevadzie, Arizonie, Kalifornii, Waszyngtonie i Oregonie. Rozpiętość skrzydeł do 2,8 cm (1 1/8 cala). Żywią się różnymi konicznami, poziomkami dzickimi i astrami.
Niebieski motyl Fendera (Fender's Blue Butterfly)
Uważano go za wyginiony do 1989 r., gdy odkrył Paul Hammond. Rozpiętość ok. 2,5 cm (1 cal), srebrzystoniebieski kolor. Żyje głównie w Oregonie, żywi się lupiną Kincaida (Kincaid's Lupine) – zagrożonym kwiatem dzikim. W 2009 r. był na skraju wyginięcia przez utratę siedliska i pokarmu.
Niebieski motyl Karnera (Karner Blue Butterfly)
Południowo-zachodnie USA (Midwest). Też na skraju wyginięcia. Rozpiętość ok. 2,5 cm. Samce srebrzysto-niebieskie z czarnymi krawędziami. Samice szaro-brązowe z pomarańczowymi akcentami i błękitem na górze skrzydeł. Podobnie jak Fender – zagrożenie utratą pokarmu i siedliska.
Niebieski motyl misyjny (Mission Blue Butterfly)
Rozpiętość do 3,8 cm (1,5 cala). Samce całkowicie niebieskie z czarnym obręczem na górze skrzydeł i białe z czarnymi kropkami na dole. Samice głównie brązowe z drobnymi niebieskimi akcentami na wnętrzu skrzydeł. Zamieszkują Kalifornię, okolice Zatoki San Francisco.
Niebieski motyl pacyficzny kropkowany (Pacific Dotted Blue Butterfly)
Mieszka wzdłuż pacyfickiego wybrzeża USA. Oba płcie mają spodzie skrzydeł blanc. Samiec lawendowo-niebieski, samica brązowa. Rozpiętość zaledwie 2,2 cm (7/8 cala). Dobrze zaadaptowany: góry, pustynie, pagórki, skaly, wybrzeże.