U kotów wzór kaliko składa się z trzech kolorów – pomarańczowego, czarnego i białego – i występuje niemal wyłącznie u samic ze względu na genetyczne znaczniki. U królików jednak ta sama trójkolorowa kombinacja może pojawiać się u obu płci, czyli u koców i królików, oraz w niemal każdej rasie domestycznej.
Trikolor
Kolorystykę nazywaną u kotów kaliko, u królików określa się jako trikolor lub „broken tri-color” (łamany trikolor). Słowo „broken” nie oznacza wady, ale odnosi się do wzoru, w którym kolor jest rozbijany łatkami białego futra. W przypadku trikoloru łamany wzór obejmuje trzy pełne kolory: pomarańczowy, czarny i biały. Podobnie jak koty kaliko, niektóre króliki trikolorowe są w większości białe z kilkoma plamami pomarańczowymi i czarnymi, inne mają więcej czarnego i pomarańczowego z kilkoma białymi łatkami.
Harlekin
Harlekin to jednocześnie kolorystyka i rasa królików, podobna do łuski u kota, bywa mylona z kaliko. Królik w kolorystyce harlekin ma futro pomarańczowe i czarne, bez białych plam. Kolory mogą, ale nie muszą, układać się w naprzemienny wzór – z wyjątkiem rasy Harlekin, gdzie tworzą one prostokątne łaty na głowie i tułowiu. Kolorystyka harlekin jest wykorzystywana w połączeniu z innymi królikami w wzorze „broken” w celu uzyskania trikoloru.
Popularne rasy
Króliki trikolorowe występują w niemal każdej rasie, która akceptuje wzór „broken”, choć w wielu z nich są rzadkie. Spośród najpopularniejszych ras, w których można znaleźć odmiany trikolorowe, warto wymienić: Holland Lop, Mini Rex, Rex, Lionhead, Mini Lop, Satin, Mini Satin, English Lop i French Lop. Choć trikolor występuje w tych rasach, nie zawsze jest zgodny ze standardem rasy.
Rasy Rhinelander
Rhinelander to jedyna rasa królika, która wyłącznie występuje w odmianie trikolorowej (kaliko). Te króliki są hodowane pod kątem niezwykłej kolorystyki i wzoru, który obejmuje w większości białe ciało z pomarańczowo-czarnym motylem (znaczeniem na nosie), linią obu kolorów wzdłuż grzbietu oraz regularnym rozrzutem czarnych i pomarańczowych plam na biodrach. Rhinelanderzy nie są tak popularni jak inne rasy, częściowo dlatego, że trudno uzyskać poprawny wzór kolorystyczny, a ich sylwetka podobna do zającza nie przydaje się do produkcji mięsnej.