Nazwa naukowa węża lisowatego wschodniego to Pantherophis gloydi. Żyje on w trawach i drzewach Ohio oraz w Michigan i Ontario. Przez długość cieszył się tytułem największego węża w Ohio. Choć jest całkowicie niegroźny dla ludzi, czasami wystrasza ich na tyle, że ludzie ranią go.
Identyfikacja
Złotobrązowe ciało z ciemnym pasmem wzdłuż grzbietu, długość 1,5–1,8 m. Brzuch żółty z ciemnymi plamami, głowa żółta, miedziana lub czerwona. Młode osobniki są jaśniejsze, z szarobrązowymi plamami obrysowanymi czarną obwódką.
Siedlisko
Przebywa w bagien nad jeziorem Erie, głównie w okolicach łąkowych, np. polach uprawnych, gdzie poluje na drobne gryzonie. Łatwo wspina się na drzewa po ptaki. Czasami pływa, ale przede wszystkim trzyma się gruntu. Jako dusiciel zabija ofiarę, owijając się wokół niej i powodując zatrzymanie serca lub duszność.
Hibernacja i rozrodu
Zimą kopie się głęboko w gruncie i hibernuje, by wyjść na wiosnę w czasie parowania. W czerwcu i lipcu samica składa jaja, a młode wylegają w sierpniu–październiku. Młode osiągają 25–33 cm przy wylęgu.
Ochrona
Według Ohio Department of Natural Resources, gatunek jest wymieniony jako „Species of Concern” i chroniony w Ohio. Często mylony z wężem gęgowatym z powodu miedzianej głowy i wibracji ogona przy zagrożeniu. To prowadzi do zabijania z strachu, mimo że wąż jest niegroźny. Gdy jest zagrożony, młode osobniki mogą uderzać, a dorosłe wydzielają muskowaty sekret.