Wąż grzechotnik (Crotalus) – zależność od temperatury
Grzechotniki to jedne z czterech gatunków w USA, których jad jest niebezpieczny dla ludzi. Są zmiennokrwiste – ciepło słońca i gorących powierzchni utrzymuje ich temperaturę ciała.
Charakterystyka
16 gatunków i liczne podgatunki z odmianami kolorystycznymi. Nazywane wężami dziurawonosymi – dwie dziurki pod nozdrzami wykrywają ciepło ofiary (rozmiar, odległość). Średnia długość 0,9–1,2 m, przy obfitości pożywki do 1,5 m. Rozpoznawalne: grzechotka na ogonie i trójkątna głowa.
Hibernacja (listopad–kwiecień)
Gdy temperatura spada, grzechotniki hibernują w grupach (tzw. „wężowe dołki”) na skalnych wystupach na wyżynach. Ciepłe, słoneczne dni bywają wykorzystywane do grzania się.
Lato
Po hibernacji wychodzą, ale zostają w promieniu ~1,6 km od miejsca hibernacji. Początkowo blisko, potem szukają schronienia i pożywki. Latem polują nocą (chłodniej) na gryzonie i ptaki, dniem drzemiewają w cieniu: pod kamieniami, krzakami, stertami drewna.
Ruchy
Latem rzadko w zamieszkałych rejonach. Wieczorami na asfalcie/betonie (ciepło). W upały schowają w garażach, piwnicach, pod altanami. Najczęściej widoczne w sezonie migracji: jesienią ku hibernacji, wiosną z niej wychodząc.