16 odmian na świecie
Na świecie 16 gatunków węży dzidziarskich. W USA głównie południowy zachód, ale występują w większości stanów. Wszystkie mają trybik – najłatwiejsza identyfikacja (dźwięk). Rozróżnianie gatunków: kolor i wzór łusek. Inne cechy wspólne.
Głowa, oczy, nozdrza
- Szeroka, trójkątna głowa.
- Oczy: pionowe źrenice (jak kot) – widzenie w półmroku, nocne polowanie. Nie świecą, nie są duże.
- Nozdrza z silnymi komórkami węchowymi – wykrywają ciepłokrwiste ofiary i ludzi. Przednie ustawienie.
- Brak uszu – wykrywanie wibracji.
Język widłowy
Bardzo czuły (jak węch psa/kota). Częsteczki → język → organ Jacobsona (góra jamy ustnej) → mózg – ocena: pokarm czy zagrożenie.
Kły i jad
- Rozwarcie pyska do 180° – połknięcie gryzoni, jaszczurek.
- Kły rurkowate, składane (wychylają się przy otwarciu). Igły podskórne – wstrzykują jad.
- Jad zmienny: hemotoksyny (niszczą komórki) lub neurotoksyny (zapaść oddechowa, śmierć).
Łuski, wzory, rozmiar
- Kolory: brąz, szaroczarny, żółtawy, różowy.
- Łuski grzbietowe (keeled) z grzbietem w środku – silny identyfikator.
- Wzory: romby, pasma, brak wzoru.
- Długość: zazwyczaj 90–120 cm.
Trybik (rattle)
Na końcu ogona. Segmenty z keratyny (jak ludzkie paznokcie). Rosną dożywotnio. Dźwięk = segmenty tarzą się (do 60 razy/sek. – Arizona-Sonora Desert Museum). Ostrzeżenie: „czuję się zagrożony”.
Bezpieczeństwo: Nigdy nie dotykaj dzikiego węża dzidziarskiego. W razie ugryzienia: wezwij pogotowie, nie ciagnij jadu, nie zakręcaj nadgarstka, zapamiętaj wygląd węża dla weterynarza.