Węże dzwonowe – różnorodność
Istnieje ok. 30 gatunków węży dzwonowych na świecie. Choć występują w Ameryce Północnej i Południowej, większość gatunków jest rodzimy na Południowo-Zachodzie USA. Słyną z dźwięku „dzwonka” – wibracji ogona. To zazwyczaj ostrzeżenie dla drapieżnika, by odejdział przed ugryzieniem. Cykl życia: parowanie, żyworodność, młodość, dorosłość.
Parowanie
Zazwyczaj po wyjściu z hibernacji. Samiec, wybrawszy samicę, wspina się na nią i dociska ogon do podbrzusza samicy. Samica zazwyczaj leży nieruchomo. Samce często walczą o samicę.
Jaja i urodzenie
Samica nie składa jaj jak wiele innych węży. Noszy jaja (nawodnione przy parowaniu) w ciele. Po ok. 3 miesiącach jaja wylęgują się wewnątrz ciała samicy, a ona rodzi żywe młode. Zazwyczaj 9–10 młodych.
Młode
Przy urodzeniu ok. 25 cm długości. Zostają blisko matki przez pierwszy tydzień lub 10 dni – rzadkie u gadów. Młode węże dzwonowe mają niską szansę na przeżycie: drapieżniki, pogoda, głód. Dzwonek na końcu ogona nie jest w pełni rozwinięty – nie potrafi wydawać dźwięku.
Młodzież
Często giną w pierwszej zimie. Jeśli przeżyją, zrzucają skórę po każdej hibernacji. Węże dzwonowe łuszczą się więcej niż raz rocznie. Przy łuszczeniu rośnie nowy segment dzwonka przy starej. Młodzież poluje na małe zwierzęta ok. raz w tygodniu.
Dorosłe
Wielkość zależy od gatunku, większość 50–125 cm. W niewoli żyją do 30 lat, w naturze rzadziej. Jedzą myszy, szczury, wiewiórki, jaszczurki, inne małe zwierzęta. Polowanie ok. co 14 dni. Ugryzienie jadem sparaliżowuje ofiarę, wąż połyka bez żucia.