1. Dzieciństwo :Niemowlęta często się ślinią, ponieważ ich gruczoły ślinowe wciąż się rozwijają i mają trudności z kontrolowaniem wydzielania śliny. Jest to normalna część rozwoju i zwykle ustępuje przed ukończeniem przez dziecko 2. roku życia.
2. Niektóre schorzenia :Niektóre schorzenia, takie jak zaburzenia neurologiczne, zaburzenia mięśniowe lub problemy z jamą ustną i gardłem, mogą prowadzić do ślinienia się. Warunki te mogą wpływać na zdolność danej osoby do kontrolowania produkcji śliny lub skutecznego połykania.
3. Problemy stomatologiczne :Problemy stomatologiczne, takie jak nieprawidłowe ustawienie zębów, problemy ze szczęką lub obecność aparatu ortodontycznego, mogą czasami zakłócać normalny przepływ śliny, powodując ślinienie.
4. Leki :Niektóre leki, w tym niektóre leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne i uspokajające, mogą powodować zwiększone wytwarzanie śliny lub zaburzenia połykania, co prowadzi do ślinienia się jako efekt uboczny.
5. Bezdech senny :U osób cierpiących na bezdech senny może wystąpić ślinienie się podczas snu z powodu rozluźnienia mięśni gardła i jamy ustnej, co powoduje gromadzenie się i wyciekanie śliny.
6. Reakcje alergiczne :Ciężkie reakcje alergiczne, takie jak anafilaksja, mogą powodować obrzęk gardła i trudności w połykaniu, prowadzące do ślinienia.
7. Ciąża :Niektóre kobiety w ciąży doświadczają zwiększonej produkcji śliny z powodu zmian hormonalnych.
8. Odwodnienie :Odwodnienie może powodować wytwarzanie w jamie ustnej większej ilości śliny w celu nawilżenia tkanek, co może prowadzić do ślinienia się.
9. Nawyki ustne :Nadmierna produkcja śliny może również wystąpić w wyniku pewnych nawyków związanych z jamą ustną, takich jak ssanie kciuka lub używanie smoczka przez dłuższy czas.
10. Inne problemy neurologiczne :Schorzenia neurologiczne, takie jak choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane lub schorzenia nerwów czaszkowych, mogą wpływać na mięśnie zaangażowane w połykanie i kontrolę śliny, prowadząc do ślinienia.
Jeśli ślinienie jest nadmierne lub występuje u osoby dorosłej bez wyraźnej przyczyny, zaleca się skonsultowanie się z lekarzem w celu ustalenia przyczyny i zastosowania odpowiedniego leczenia lub strategii postępowania.