Dżdżownice i czerwce są podobne, bo obie to robaki, ale dżdżownice żyją na lądzie, a czerwce w wodzie. Obie świetnie nadają się do wędkarstwa, z lekką przewagą czerwców dzięki ich jaskrawo czerwonemu kolorowi. Dżdżownice nazywane są też robakami ziemnymi i odgrywają kluczową rolę w oczyszczaniu gleby humusowej. Czerwce nie przyczyniają się do ekosystemu w tak produktywny sposób.
Cecha czerwców
Czerwce występują w zbiornikach wodnych. To larwy much midżów. Dzięki wysokiej zawartości białka żelazowego (heminy) promieniują jasnoczerwonym kolorem. Mogą być drapieżne i preferują żywą ofiarę, np. piaskornice. Posiadają zęby do rozgryzania małych organizmów. Można je znaleźć głębokości do 400 metrów.
Czerwce jako pokarm
Większość zwierząt wodnych chętnie je czerwce. Są kolorowe, bogate w żelazo i smaczne. Często stosuje się je w wędkarstwie, zwłaszcza na okonia i krewetki. Nie zaleca się czerwców jako stałej diety dla zwierząt domowych, bo poza żelazem nie dostarczają wielu składników odżywczych. Powinny być przysmakiem, a nie głównym posiłkiem.
Cecha dżdżownic
Dżdżownice są dłuższe od większości robaków – średnio 20–25 cm. Nie mają zębów, żywią się rozkładającymi się materiałami w glebie: drobinkami liści, gniącym drewnem. Ich organizm przeprowadza skomplikowany proces trawienia, zostawiając odchody zwane koprolitami. Dżdżownice kopają głęboko w glebie, ale po deszczu często pojawiają się na nawigowanych powierzchniach, bo ich koryta zalewa woda, a nie przetrwają one długo zanurzone.
Dżdżownice w ekosystemie
Dżdżownice odgrywają fundamentalną rolę: ich kopanie naturalnie aireuje glebę, a koprolity nawożą ją. Stale oczyszczają glebę, zjadając rozkładające się materiały i nawożąc ją z powrotem. Są też używane w wędkarstwie i karmieniu zwierząt wodnych, uważane za bardziej pożywne od swoich dalekich krewniaków wodnych.