DDT, czyli dichlorodifenyltrichloroetan, to syntetyczny związek organochlorowy dawniej stosowany jako środek ochrony roślin. Był powszechnie używany w rolnictwie i ochronie zdrowia publicznego w latach 1940–1970, zanim został zakazany w większości krajów ze względu na szkodliwy wpływ na środowisko i zdrowie ludzi.
U sokoli wędrownego DDT głównie wpływa na układ rozrodczy. Gdy sokole zjadają zanieczyszczoną ofiarę, substancja gromadzi się w tkance tłuszczowej. Ponieważ DDT jest trwałym zanieczyszczeniem organicznym, nie rozkłada się łatwo i może pozostać w środowisku i łańcuchu pokarmowym przez wiele lat.
Kiedy samice sokoli wędrownego składają jaja, DDT zgromadzone w tkance tłuszczowej przenosi się do skorup, czyniąc je cieńszymi i bardziej podatnymi na pękanie. Prowadzi to do odcieniania skorup, obniżenia skuteczności wylęgu i spadku populacji. DDT może również powodować obniżoną płodność, śmiercię zarodków i wady rozwojowe.
Wpływ DDT na sokola wędrownego po raz pierwszy udokumentowała biolog Rachel Carson w swojej książce „Cisza wiośnie” z 1962 r., która zwiększyła świadomość społeczna na temat pesticydów i pomogła wywołać ruch na rzecz zakazu DDT.
Dzięki zakazowi DDT i wysiłkom ochronnym populacja sokola wędrownego odzyskała się i nie jest już uważana za zagrożoną. Jednak DDT i inne trwałe zanieczyszczenia organiczne wciąż zagrażają przyrodzie i środowisku.