Kolibr czarnobrody (Archilochus alexandri) to mały kolibr występujący w określonych obszarach półkuli zachodniej. Nazwa od czarnego podbródka i długiego, prostego, smukłego czarnego dzioba. Dźwięk "kolibrowania" – od skrzydeł – jest dość niskotonowy.
Region geograficzny
Kolibrze czarnobrodzie żyją głównie w zachodnich USA – Południowa Arizona i Nowy Meksyk, gdzie gniazda co 100 m. Spotkać je można też w Kanadzie, Meksyku i Ameryce Południowej. Latem w zachodniej części Ameryki Północnej, zimą migrują do zachodniego Meksyku, Ameryki Środkowej lub wybrzeża Zatoki Meksykańskiej w południowych USA.
Siedlisko
Wyjątkowo rozległe – w praktycznie każdym środowisku. Niektóre w rejonach miejskich, inne w pustyniach i lasach. Ptaki Południowo-Zachodnich USA w kanyonach i wzdłuż rzek, zimujące nad Zatoką – w cieniu dębów. Wedle Cornell Lab of Ornithology, kolibr czarnobrody to jeden z najbardziej adaptacyjnych kolibrów.
Cykl życia i rozmiar
Jaja wielkości ziarna kawy. Gniazda z puchu roślinnego, pajęczyny i włókien kokonowych – materiały rozciągające się z rosnącymi pisklętami. Średnia długość, rozpiętość skrzydeł i waga: ok. 10 cm, 12,5 cm, 3 g. Żyją do 10 lat.
Pożywienie i zachowanie
Dieta: nektar z kwiatów. Wyciągają język do korony kwiatu, wisiąc w powietrzu. Jedzą też małe owady i pajęczaki – owady łapią w locie, pajęczaki "balonując". Po jedzeniu siadają na gałązkach, obserwują terytorium przez kilka minut, by znów polecieć.
Płeć
Typowo dla kolibrów – samce mniejsze od samic. Samce: jaskrawa fioletowa gorgeta (kłupek) u dolnej gardła; czarna twarz, podbródek, górna gardło; całkowicie ciemny ogon. Samice: bez ciemnych plam na gardle, ogon ciemny z białymi końcówkami. W trybie lęgowym samiec nurkuje z wysokości 20–30 m.