Przed II wojną światową większość kotów robiła sprawy na zewnątrz. Gdy miały kuwetę – wypełnianą piaskiem lub popiołem z pieca, w piwnicy z powodu zapachów i rozsypywania. Wynalezienie ściółki gliniastej pozwoliło trzymać koty w domu, poprawiając zdrowie, bezpieczeństwo i długość życia. Dziś właściciele mają dziesiątki produktów, a koty dobrze przyzwyczajają się do gliny i ścinającej ściółki.
Ściółka gliniasta
Pierwsza w 1947 r. pod marką Kitty Litter – zrewolucjonizowała życie z kotami. Składa się z dość dużych cząsteczek gliny, które mogą przyklejać się do łap i rozsypywać się po domu. Najtańsza ściółka, w wersjach perfumowanej i nieperfumowanej. Gdy kot moczy na glinie, mocz rozlewa się i wchłania w cząsteczki na dużej powierzchni – trzeba wyrzucić całą ściółkę przy czyszczeniu.
Ściółka ścinająca (scoopable)
Pierwsza ścinająca na rynku 1984 r. Glina przetworzona przy wyższych temperaturach. Gdy kot moczy – tworzy się szczelna kostka, którą łatwo usunąć. Choć za funt droższa od gliny, taniejsza w użytkowaniu – usuwasz tylko kostki moczu i kał, dolewając świeżą ściółkę w razie potrzeby.
Preferencje kota
Koty preferują czystą, świeżo pachnącą kuwetę i mogą robić potrzeby gdzie indziej, jeśli kuweta im nie pasuje. Właściciele łatwiej trzymają czysto kuwetę ze ścinającą ściółką. Obaj chcą minimalnych zapachów, ale koty preferują nieperfumowaną ściółkę. Niektóre ścinające ściółki przetworzone tak, by mniej pyliły – do radości kotów nie lubiących pyłu.
Higiena
Niezależnie od typu ściółki – szoruj kuwetę co tydzień lub częściej, jeśli zapach problematyczny. Mydło i woda lub słaby roztwór chloru, wysusz przed napełnieniem. Jeśli gliniasta – wyrzuć całość. Jeśli ścinająca – możesz przełać do innego pojemnika, by ponownie użyć. Usuwaj kał i kostki moczu codziennie między czyszczeniami.