Parwowirus psów (CPV) może dotknąć każdego psa, każdy wiek – zanieczyszczone fekaliami powierzchnie. Szczeniaki najbardziej wrażliwe. Wirus atakuje układ pokarmowy → wymioty, biegunka. Potocznie "parvo" – bardzo groźny. Podejrzenie = natychmiast do weterynarza.
Typy
3 warianty typu 2 (najgroźniejszy). Dwa na szczeniaki: typ 2b i w mniejszym stopniu 2c. Różnice genetyczne, objawy podobne.
Ryzyko
Nieszczepione szczeniaki najbardziej narażone. Rasy najbardziej wrażliwe: rottweiler, am. pit bull terrier, doberman, owczarek niemiecki. Kokier spaniel, pudel toy – najmniej.
Przejście
Bezpośrednie (połknięcie zarażonego kalu) i pośrednie (wirusa z gruntu, smycz zarażonego psa).
Objawy
Apatia, brak apetytu, gorączka, wymioty, biegunka. Ale szczeniaki mogą nie pokazywać objawów mimo zarażenia – chyba że estres lub współinfekcja.
Przetrwanie i rozprzestrzenianie
Wirusa trudno zabić – przeżywa skrajne temperatury. Istnieje w środowisku długo po fekaliach. Zarażony pies uwalnia wirusa od 3. doby do 10–14 dni po infekcji. Wiele środków nie działa – chlor i specjalne preparaty (etykieta: "dla parvowirusa").
Diagnoza i leczenie
Test ELISA lub hemaglutynacji u weterynarza. Fałszywie negatywne jeśli za wcześnie (wirusa niedojrzały) – diagnoza na podstawie objawów. Nie ma leczenia na wirusa – tylko objawowe: płyny (zastępowanie strat), antybiotyki tylko przy wtórnej infekcji bakteryjnej.