Kaninowy parvowirus – niebezpieczny, wysoko zaraźliwy wirus: biegunki, wymioty, atak na jelita. Druga forma: parvowirus sercowy (szczeniaki ≤8 tyg.) – atak na serce → nagła śmierć. Nie zaraźliwy dla ludzi/zwierząt, ale wysoko dla psów.
Parvowirus sercowy
Szczeniaki ≤8 tyg. Objawy: płacz, duszności, trudności z oddychaniem, depresja, brak ssania, słabość, arytmia, nagła śmierć. Często śmierć przed objawami – diagnoza post mortem.
Parvowirus jelitowy
Każdy wiek, najciężej szczeniaki ≤6 mies. Objawy: utrata apetytu, depresja, gorączka, wymioty, biegunki, krwiste wymioty/biegunki, niskie leukocyty (immunosupresja). Mniej groźny niż sercowy, ale prognoza zależy od SZYBKIEJ diagnozy i leczenia.
Leczenie
Cel: zapobiec infekcji bakteryjnej wtórnej + utrzymać homeostazę. Wirusa nie da się wyleczyć. Zapobieganie śmierci od: odwodnienia, infekcji bakteryjnej, krwawienia jelitowego, zawału. KLUCZ: terapia płynna WCZEŚNIE (odwodnienie = główna przyczyna śmierci).
Hospitalizacja
Kluczowa rola, ale nie gwarantuje przeżycia. IV: płyny (odwodnienie), leczenie: utrata krwi, duszności, ból. Czas: 2-4 dni do tygodnia+, zależy od nasilenia.
Prognoza
Wczesne wykrycie: przeżycie ≥70% (dr Caroline Tanaka, Austin). Gorsze u dobermanów i rottweilerów: 30-50% nawet z hospitalizacją. Bardzo małe szczeniaki: minimalna szansa (odwodnienie szybko zabija).