Kiedy przyjmujesz szczeniaka, Twoim największym życzeniem jest jego zdrowie. Kilka powszechnych chorób jest szczególnie niebezpiecznych dla młodych psów, a parwowirus to jedna z nich. Ponieważ choroba jest wysoce zaraźliwa, rodzeństwo łatwo zaraża się nawzajem.
Podstawowe informacje
Parwowirus niszczy komórki szybko się dzieli, np. w układzie pokarmowym. Atakuje też komórki białe. Infekcja może powodować poważne problemy: uszkodzenie mięśnia sercowego i problemy sercowe. Ta wirusowa infekcja jest często śmiertelna. Parwowirus odkryto w 1978 r. i odtąd występuje u psów na całym świecie.
Wrażliwość
Psy każdego wieku mogą zachorować na parwowirus, ale jest on znacznie częstszy i niebezpieczniejszy u szczeniąt. Szczególnie narażone są szczeniaki w wieku 6 tygodni – 6 miesięcy – które często nie miały jeszcze szczepionek. Dobermany, labradorzy, owczarki niemieckie, amstaffy i rottweilerzy są szczególnie wrażliwi.
Szczepionki
Szczepionki chronią szczeniaki (i psy ogólnie) przed parwowirusem. Pierwsze szczepienie zazwyczaj w 6–8 tygodniu życia. Następne co ok. 4 tygodnie do 4–5 miesiąca. W ok. 1 roku kolejna dawka wzmocniająca. Skonsultuj weterynarza co do terminów szczepień dla Twojego szczeniaka.
Zarażliwość dla rodzeństwa
Parwowirus jest wysoce zaraźliwy. Jeśli jedno szczeniak ma parwo, duże szanse, że rodzeństwo też. Szczeniaki z legowiska spędzają mnóstwo czasu blisko siebie. Jeśli jedno zbliży się do kału chorego rodzeństwa, może się zarazić. Trwały wirus przetrwa długo na ziemi, dywanach, zabawkach, misach. Zwykłe mycie nie działa. Tylko dokładne dezynfekcja chlorem (białka) niszczy wirusa. Jeśli u szczeniaka wykryto parwo – natychmiast izoluj go od rodzeństwa i innych zwierząt.
Objawy
Bądź czujny na jakiekolwiek znaki choroby. Kluczowe objawy: obniżony apetyt, gorączka, silne wymioty, drastyczna utrata wagi, wyczerpanie. Inny objaw: wodniste stolce z krwią – sygnalizujące niebezpieczne odwodnienie.
Opieka weterynaryjna
Jeśli masz jakikolwiek powód podejrzewać parwowirus – natychmiast udaj się do weterynarza. Leczenie skupia się na wzmocnieniu odporności i łagodzeniu objawów. Antybiotyki i terapia płynami dożylnymi to standard. Każdy przypadek parwo jest inny – tylko weterynarz zdecyduje o właściwym leczeniu.