Starożytne metody leczenia
Gryziec to grzybicza infekcja skóry dotykająca ludzi, zwierząt i zwierząt hodowlanych. Nie wywołuje go robak, ale grzyb zostawiający pierścieniowate znamiona. Gryziec mączy od wieków, ale skuteczne i bezpieczne leki pojawiły się dopiero w XX wieku.
Kurkuma była ulubionym starożytnym środkiem na gryzica. Metoda ta, popularna w okresie wedyjskim w historii Indii, wciąż stosowana przez niektórych. Okres wedyjski trwał ok. 1 w. p.n.e. – 6 w. n.e. Chorzy mieszały łyżeczkę kurkumy z miodem i pili. Sok z kurkumy nakładał się na miejsce infekcji. Olej z drzewa herbacianego stosowano w Australii, wciąż popularny jako środek holistyczny.
Sztuka
Gryziec był tak powszechny, że inspirował sztukę. Francuski malarz Isidore Alexandre Augustin Pils namalował "Modlitwę dzieci cierpiących na gryzica" w 1853 r. W tamtym czasie Europą nie było skutecznych leków, a ubodzy mieszkańcy dużych miast często byli bez opieki. Dzieci cierpieli najbardziej – zgrabiano je do szkół pełnych zainfekowanych dzieci, co zwiększało ryzyko ponownego zarażenia.
XIX wiek
Według publikacji University of Illinois College of Veterinary Medicine, w XIX w. głównym sposobem rozprzestrzeniania grzyba były poduszki foteli teatralnych, dzieci szkolne i fryzjerzy. Fryzjerzy łatwo przenosili grzyb z głowy na głowę, bo nie dezynfekowali nożyczek i golarek. Z czasem lekarze zauważyli, że łysiejączy ludzie wyzdrowiewają szybciej – popularnym leczeniem stało się wyrywanie włosów po jednym lub wszystkie naraz płastrem.
Utwory naukowe
Wartościową pracą z tamtych czasów jest "The cultivation and life-history of the ringworm fungus (Trichophyton tonsurans)" sir Malcolm Alexa Morrisa, wydana w Londynie 1883 r. Morris był znany jako pisarz medyczny. Inne jego prace: "Diseases of the Skin" i "The Story of English Public Health".
XX wiek
W początku XX w. metody walki z gryzicą stały się drakońskie. Dzieci londyńskie rutynowo wysyłano do specjalnych "szkół gryzyca", by zapobiec rozprzestrzenianiu. Wiele z nich leczono promieniowaniem rentgenowskim, co ostatecznie je zgubiło. Choć rentgen zabijał grzyb, wysokie dawki były toksyczne. Wood's Lamp do diagnozy gryzyca opracował Robert Williams Wood w 1903 r., ale dermatolodzy zaczęli go stosować dopiero dekady później.