Żyrafy to najwyższe zwierzęta lądowe, spokrewnione z jeleniami i bydłem. Większość zna ich maskujące skórę i długi szyję do jedzenia z koron drzew, ale żyrafa ma więcej adaptacji do przetrwania na sawannie.
Wysokość
Najbardziej oczywista adaptacja – długa szyja i równie długie nogi – pozwala trawniemu sięgnąć liści niedostępnych dla innych. Wysokość też pomaga w wyczuwaniu drapieżników z daleka, a długie nogi z twardymi kopytami dają kopnięcie w stanie zabić lwa.
Usta i język
Chwytny język (powyżej 45 cm) ułatwia chwytanie i dzerwanie liści od gałązki. Dzięki niemu żyrafa sięga jeszcze wyżej, a rowkowate niebo pomaga językowi rozerwać liście na najwyższych drzewach.
Oczy
Doskonałe widzenie dzięki dużym oczom – widzą drapieżniki z daleka. Śpią z otwartymi oczami, drzemając zaledwie kilka minut, łącznie ok. 30 min dziennie. Długie powieki pomagają unikać gałązek i cierni przy pasieniu, a także chronią przed mrówkami i owadami.
Układ krwionośny
Duże serce pompuje krew aż do mózgu. Gdy żyrafa chyla głowę w dół, zawory w żyłach szyi zapobiegają gwałtownemu napływowi krwi do mózgu. Sieć naczyń włosowatych w mózgu działa jak amortyzatory, chroniąc przed omdleniem.
Zachowania
Oprócz adaptacji fizycznych, żyrafy wykształciły zachowania ułatwiające przeżycie. Choć wędrują i mogą oddzielać się od stada, często podróżują w grupach lub pasą blisko innych trawników. Stado daje bezpieczeństwo w liczbach – wiele par oczu pilnuje drapieżników.