Wstęp
Potomkowie pająków morskich z paleozoiku (eurypteridy), dziś przetrwało 4 gatunki raków konicznych. Te "żywe skamieniałości", bliżej spokrewnione z pajęczakami i kleszczami niż z prawdziwymi rakami, pozostały niemal niezmienione przez 400 mln lat. Atlantycki rak koniczny (Limulus polyphemus) i trzy gatunki indopacyficzne (Tachypleus tridentatus, Tachypleus gigas, Carcinoscorpius rotundicauda) odgrywają kluczową rolę w medycynie dzięki substancjom we krwi.
Raki koniczne: żywe skamieniałości
Nazywane też: raki końskie, królewskie, patelnie. Jedzi żyjące przedstawiciele klasy Merostomata. Limulus polyphemus – plaże atlantyckie Ameryki Północnej; trzy inne gatunki rzędu Limulidae – plaże Indonezji i Japonii. Wszystkie mają łopatowaty pancerz i długi ostry ogon. Dojrzałość płciowa: 9–12 lat, żywotność do 25 lat.
Cykl życia
Tarłowanie zazwyczaj maj–czerwiec, szczyt przy pełni i nowiu. Samice zładają tysiące jaj na plaży, samce nawadniają i zakopują w piasku. Przy pełni wyłuszone larwy wypływają z morzem. Młode raków przechodzą liczne liny na drodze do dojrzałości, gdy linienie zwalnia i osiągają rozmiar dorosły.
Rola w sieci pokarmowej
Choć nie są jadalne dla ludzi, dorosłe zjadają żółwie morskie, a jaja – ryby i ptaki wybrzeżne. Dorosłe, które nie linieją, stają się gospodarzami mniejszych skorupiaków i płaskożerców, które przyczepiają się do pancerza – symbioza.
Raki koniczne w medycynie
Wszystkie gatunki mają niwę w badaniach medycznych. LAL (Limulus amebocyte lysate) – ekstrakt z krwi, zawiera czynnik wykrywający endoksyny (zanieczyszczenia bakteryjne odporne na sterylizację) w lekach wstrzykiwalnych. Aby uzyskać krew: łowiono, pobierano krew, puszczano z powrotem do środowiska.