Kengury to torbacze z rodziny Macropodidae, endemiki Australii. Roślinożercy, znane z niszczenia upraw i pastwiszk. Częste ofiary samochodów na drogach.
Siedlisko
Otwarte równiny i krzakowiska Australii. Różnorodna dieta zależna od gatunku i regionu. Często widoczne wczesnym rankiem i późnym popołudniem – najaktywniejsze, pasą.
Nawy żywieniowe dzikich kengurów
Trzy gatunki w Australii. Czerwony kengur (Zachodnia Australia) – jeden z największych torbaczy. Otwarte lasy, łąki, pusteynie. Szary kengur wschodni (Queensland, NSW, Victoria, Tazmania) – równiny przybrzeżne, lasy, zarośla. Szary kengur zachodni (NSW, Victoria, SA, WA) – sucho łąki i krzakowiska. Dieta: trawy, krzewy, rośliny szerokoliściowe. Żyją w stadach (mobs) po setki. Do 20 lat.
Kengury w niewoli
Dieta: lucerna (alfalfa) i karmy peletowane (specjalne, pełnowartościowe). Przekąski: buraki, marchwie, brokuły, rozynki, banany, jabłka. Zielenina: mlecz, sałata rzymska.
Techniki żerowania
Naturalne pasienie – jak konie, bydło, kozły, owce. Czasem łapią pyszczkiem/łapkami (5 palców z ostrymi pazurami) gałązki, derą, jedzą.