Wstęp
Sześć gatunków flaminków zamieszkuje jedne z najtrudniejszych środowisk na Ziemi. Są towarzyskie, żyją w dużych grupach zwanych koloniami. Słyną z jaskrawych kolorów i długich nóg. Nazwa rodzaju dla wszystkich to Phoeniconaias (łac. „czerwona nimfa wodna”).
Flaminko wielkie
Zamieszkuje wybrzeża Afryki i Bliskiego Wschodu (Arabia Saudyjska). Różowe – kolor pochodzi z małych skorupiaków, które jedzą. Dorosłe dorastają do 127 cm wysokości i do ok. 4 kg wagi. Flaminki uzyskują kolor różowy dopiero w wieku 2 lat.
Flaminko karaibskie
Znajduje się przy jeziorach słonych na Karaibach, w Ameryce Środkowej i na Galapagos. Czasem traktowane jako podgatunek wielkiego, ale może być nieco większe. Dorosłe: do 140 cm, ok. 4 kg. W naturze żyją 20–30 lat.
Flaminko małe
Przebywa w przybrzeżnych rejonach wschodniej, południowej i zachodniej Afryki oraz w Pakistanie. Bardziej różowe niż wielkie. Mniejsze: ok. 91 cm wysokości, do 2 kg. Długowieczne – do 50 lat.
Flaminko chilijskie
Częstuje jeziora i laguny słone w Ameryce Środkowej. Duże: do 152 cm, 5,9 kg. W przeciwieństwie do innych nie są w całości różowe – mają żółte nogi. Wpisane na listę zagrożonych (shrinking habitat).
Flaminko andyjskie
Żyje przy lagunach słonych wkordylierze Andów. Główkowo różowe, z wyjątkiem obszaru przy piórach ogonowych; żółte stopy. Do 140 cm, ok. 4 kg. Żyją >40 lat. Status: wrażliwe (vulnerable).
Flaminko puna (jamskie)
Też w lagunach Andów, blisko spokrewnione z andyjskim. Większość różowa, pomarańczowe nogi, ciemnoczerwone pierścienie wokół oczu. Do 91 cm, ok. 2 kg. Status: bliskie zagrożeniu (near threatened) ze względu na stopniowy spadek liczebności.