Surykaty
Surykaty są częścią rodziny mangust. Surykaty żyją w dużych grupach społecznych zwanych stada lub gangami. Każdy członek grupy zależy od każdego innego członka dla przetrwania. Większość gatunków mangust jest nocnych, ale surykaty są dzienne, co oznacza, że są aktywne w ciągu dnia. Są też małymi zwierzętami, które ważą bardzo mało. Polują razem w dużych liczbach w ciągu dnia. Ich rozmiar, nawyki żywienia i środowisko oznaczają, że mają wiele drapieżników, zarówno lądowych, jak i lotnych. Kolonie surykat są też narażone na inne gangi surykat. W ciągu dnia surykaty na zmianę stanowią wartę, podczas gdy reszta grupy kontynuuje swoje zajęcia. Jeśli nie ma bezpośredniego zagrożenia, wartownik wydaje miękkie czarteranie lub piszczenie, ale jeśli wartownik wykryje obecność potencjalnego niebezpieczeństwa, wydaje głośne szczekanie lub gwizdanie, co alarmuje resztę społeczności o zagrożeniu.
Makakowe Wersówki
Makakowe wersówki mają różne słuchowe wezwania alarmowe dla różnych zagrożeń, a zachowanie wyświetlane przez stadę makaków w odpowiedzi na usłyszenie wezwań alarmowych różni się w zależności od tego, jakie zagrożenie reprezentuje wezwanie. Rozróżniono trzy różne wezwania alarmowe, które są dla węży, drapieżników lotnych i dużych drapieżników lądowych. Jeden członek stady wokalizuje konkretne zagrożenie, alarmując innych członków stada o potencjalnym niebezpieczeństwie. Wezwanie alarmowe dla węża powoduje, że stado staje wysoko i rozgląda się. Wokalizacja drapieżnika lotnego powoduje, że stado szybko opuszcza drzewa i schroni się w krzakach. Sygnał ostrzegawczy drapieżnika lądowego powoduje, że stado szuka schronienia w okolicznych drzewach.
Delfiny
Delfiny to ssaki morskie i są wysoce inteligentne, mając większy stosunek mózgu do masy ciała niż jakikolwiek inny ssak poza ludźmi. Delfiny żyją w grupach zwanych stadami i mają złożone komunikacje wokalne. Delfin wydaje wyraźne piszczenia i gwizdanie, by alarmować stadę o potencjalnych zagrożeniach.
Słonie
Choć słonie mają niewielu drapieżników lub innych zwierząt zagrażających ich przetrwania, wciąż produkują słuchowe sygnały alarmowe. Uniwersytet Oksford w Zjednoczonym Królestwie przeprowadził projekt badawczy, opublikowany w 2010 roku, dotyczący wezwań alarmowych słoni w obecności pszczół. Badanie polegało na odtwarzaniu nagrań rozszalałych afrykańskich pszczół zabójczych w obecności grup słoni. Badanie zarejestrowało dowody na to, że słonie wydają rumowne dźwięki, uważane za sygnały alarmowe, alarmując resztę grupy o zagrożeniu. Rumowne wokalizacje spowodowały, że inni członkowie grupy odwrócili się i pokryli się pyłem. Nagrania ostrzegawczych rumów były następnie odtwarzane z powrotem do grupy słoni bez jakichkolwiek dźwięków pszczół. To spowodowało, że grupa wykazała to samo zachowanie co przy odtwarzaniu dźwięków pszczół. Badanie tezuowało, że to zachowanie sugeruje, że słonie nie tylko rozumieją rumowe wokalizacje jako ogólne ostrzeżenie, ale że rozpoznały konkretny rumowny dźwięk związany z zagrożeniem stwarzanym przez pszczoły.