Wielu ogrodników i hobbystów karmi pszczół miodnych, by trzymać je w okolicy do zapylania kwiatów, tworząc ogólnie zdrowszy ogród i środowisko. Istnieje kilka różnych karmników, które można użyć, by lokalna populacja pszczół była szczęśliwa i dobrze nakarmiona.
Karmniki wejściowe (Entrance Feeders)
Karmniki wejściowe mają dwie podstawowe części: taczkę karmiczą wkładaną do wejścia do sztucznej struktury ula i odwrócony pojemnik na syrop, do którego pasuje, a który pozostaje poza ulem. To ułatwia sprawdzanie, czy syrop trzeba uzupełnić. Przyciąga też więcej pszczół, bo łatwiej je wykryć i do nich dostać się. Może to jednak przyciągnąć inne owady lub zwierzęta ciągnięte do słodkiego syropu. Ten karmnik też nie jest dobry w chłodną pogodę, bo daje mało lub żadnej izolacji dla pszczół.
Karmniki ramowe (Division Board Feeders)
Karmniki ramowe to ramki wkładane do właściwej skrzynki ula zamiast jednej z przekładek. Są plusy i minusy. Sprytny design ułatwia konserwację i uzupełnianie, a inne owady i zwierzęta nie mogą okraść karmnika i niepokoić ani wypierać pszczół. Problemem jest jednak design ram – pszczoly czasem toną w samym syropie lub słodkiej cieczy przez konstrukcję. Jeśli karmniki pustojeją, pszczoły często woskują wnętrze, blokując resztę przekładek w ulu i zmuszając do ingerencji, która może zaszkodzić lub zabić część pszczół.
Karmniki workowe (Baggie Feeders)
Prosty design: karmniki workowe to nieco więcej niż obręcz rozdzielająca w ul, dająca miejsce na położenie foliówki z zipem napełnionej syropem. Gdy worek w miejscu, przecinasz go nożyczkami i pozwalasz pszczółom pić z worka w swej woli. Kilka wpada do worka i ginie, ale ogólnie pszczół radzą sobie dobrze z tak prostymi karmnikami. Ciepło z klastra pozwala też tym karmnikom działać w zimno. Wadą jest to, że po przecięciu worka nie da się go przesunąć i jest jednorazowy – co ostatecznie nieprzyjazne dla środowiska.