Nazywany „gatunkiem kamiennym” swojego oceanicznego ekosystemu, każdy osobnik krylu waży zaledwie 1–2 gramy. Skumulowane stanowią jednak jedną z największych biomas dowolnego gatunku zwierzęcego na planecie. Oprócz zwierząt morskich, są też łowione przez ludzi – praktyka, która, jeśli nie zostanie starannie zarządzana, może być niszcząca dla istot zależnych od krylu jako pożywienia.
Biologia
Kryl to dwie rodziny eukaridowych skorupiaków. Bentheuphausiidae składa się z Bentheuphausia amblyops, gatunku krylu głębinowego występującego w Atlantyku Północnym, który – w przeciwieństwie do kryli z rodziny Euphausiidae – nie jest bioluminescencyjny. Rodzina Euphausiidae zawiera 89 gatunków krylu. Najczęstszy to Euphausia superba, występujący w Antarktydzie. Inne gatunki występują w Oceanie Spokojnym, Oceanie Indyjskim, Zatoce Omanu i na wschodzie Sri Lanki. Kryl ma wapnioną ekskieletron podzieloną na trzy segmenty: cefalon, toraks i abdomen. Głowa i toraks są zroszone w cefalotoraks. Głowa ma pięć segmentów, toraks osiem, ogon sześć. Większość kryli to filtry żywiące się fitoplanktonem i zooplanktonem.
Tarłanie
Kryl osiąga dojrzałość płciową po trzech latach, a do rozrodu potrzebne są obie płcie. W najciemniejszych, najzimniejszych miesiącach roku kryl kurczy się i traci zdolność rozrodczą w procesie zwanym „regresją”. Ze wzrostem światła, ciepła i zasobności pokarmu kryl znów staje się dojrzały płciowo. Dojrzały samiec produkuje drobne pęczki plemników, które przekazuje do otworu narządów rozrodczych samicy nogami. Jaja są zapłodniane w momencie opuszczania ciała samicy. Kryl tarła kilka „zrzutów”, które mogą zawierać do 8000 jaj. Mogą puścić wiele zrzutów w sezonie, który trwa do pięciu miesięcy.
Cykl życia
Po uwolnieniu z ciała samicy, zapłodnione jaja toną setki stóp do kontynentalnego szelfu, by wylęgować. Żywią się zapasami żółtka, gdy wspinają się do powierzchni, aż fitoplankton stanie się dostępny. Pierwsze z wielu stadiów larwalnych nazywa się nauplius. Nauplius ma tylko touchy do pływania i prymitywne narządy pokarmowe. Po nim następują stadia larwalne zwane metanauplius, calyptopis i furcilia. Każde stadium larwalne ma kilka podstadiów. Za każdym razem, gdy ekskieletrony larw stają się zbyt ciasne, larwy linuja. Przy każdym linieniu larwa wyrasta stopniowo większy ekskieletron i dodaje więcej segmentów ciała i przyrostków.
Ważność dla ekosystemu
Kryl to podstawowe pożywienie dla wielu gatunków wielorybów, w tym zagrożonych wielorybów błękitnych i wielorybów grzebieniastych. Wieloryby minkowe i wieloryby grzebieniaste zależą od krylu jako pożywienia. Pingwiny Adlego, cesarskie i skoczne, foka krabojadna, foka leopardowa i foka Weddella żywią się krylem i rybami, które jedzą kryl. Jeśli ryby, fok i pingwiny nie dostaną wystarczająco krylu, wpłynie to na drapieżniki szczytowe, takie jak orki, które jedzą pingwiny i foki. Nieskończone pelagiczne ptaki, takie jak zagrożony albatros czarnobrewy, jak i pingwin antarktyczny i burzyk śnieżny, jedzą ryby żywiące się krylem. Te ptaki mogą przelatywać setki mil w poszukiwaniu skupisk krylu. Liczne małe ryby, skorupiaki i inne organizmy morskie żywią się krylem.
Ważność dla ludzi
Kryl jest łowiony przez ludzi, którzy zbierają go, by produkowawać olej z krylu, bogaty w kwasy omega-3. Olej z krylu stosuje się w suplementach dietetycznych. Kryl jest też mielony i używany w karmie dla ferm rybnych. Naturalni drapieżnicy krylu są zmuszani do konkurencji z przemysłowymi trawlerami w pobliże swoich terenów łowieckich i legowisk, co zakłóca ich naturalne zachowanie. Kilka gatunków morskich uprawnych do konsumpcji ludzkiej, jak łosoś, kalmary i ryby skaliste, zależą od krylu jako pożywienia. Wyczerpanie wód z krylu negatywnie wpłynie na te łowiska.