Co jedzą patyczaki (Phasmatodea) – taksonomia, domowa hodowla i zagrożenia

Chodzą powoli wśród liści w ruchach gwałtownych, drgawkowych, lub chwieją się jak poruszone wiatrem. Trudno uwierzyć, że żyją. To patyczak (owad patyczkowy). Unikalny kamuflaż – niemal niemożliwe do zauważenia w roślinach. Ale ten maskarada czyni je fascynującymi.

Taksonomia i anatomia

Rząd Phasamatodea (phasmida) od greckiego phasma – widmo, zjawisko. Nazwa trafna – ciała zaprojektowane do idealnego wtopienia. Wydłużone: walcowate (patyczki) lub płaskie (liście). Większość duże i wolne. Wszystkie roślinożercy.

Powszechna pomyłka

Modlitwa (praying mantis) często mylona z phasmidem – wolne ruchy, liściasta kamuflaż. Ale modlitwa to drapieżnik, nie roślinożerca jak phasmidi.

Patyczaki jako zwierzaki

Łagodne, łagodne owady, popularne jako zwierzaki. Indyjski patyczak najczęstszy w hodowli. Wymaga wysokiego wiwarium. Główna dieta: czernina (jeżyna/borówka), bluszcz, ligustr, róża, sałata. Rozmanażają się partenogenezą – samiec niepotrzebny. W hodowli – bądź gotowy na potomstwo.

Patyczaki jako szkodniki rolniczy

Ryzyko trzymania, zwłaszcza gatunków obcych: ucieczka do natury = szkodnik rolniczy. Łatwe rozmnażanie – obcy gatunek może zdestrukturyzować roślinność miejscową. Import do USA ściśle regulowany, by minimalizować ryzyko inwazji.

Zagrożone phasmidy

Nie dieta problemem, ale Patyczak z wyspy Lord Howe (Lord Howe Island stick insect) zredukowany do ~30 osobników – są zjedzane. Na Ball's Pyramid (część łańcucha Lord Howe) – ostatnie osobniki na jednym krzaku melaleuki od dekad. 1918 r. – czarne szczury na wyspie, zjadające duże owady, dezimują populację. Próby hodowli w niewoli i redukcji szczurów by uratować ten phasmida od wyginięcia.