Wilki to największe członkowie rodziny psowatych; najrozszejniej występujące ssaki lądowe i przodkowie psa domowego. Spośród czterech gatunków, północnoamerykański wilk szary (Canis lupus) – znany też jako wilk lasowy – ma największą liczebność. Jako drapieżniki, wilki są niezbędną częścią ekosystemu. Są głęboko brane i drastycznie nieporozumiane, co prowadzi do zagrożeń dla ich przetrwania. Rząd USA stwierdza, że gatunek dokonał drastycznego odnowienia od prawie wymierania w 1974 r. Dzięki ochronie populacja wilków szarych wzrosła do 1651 w regionie Gór Skalistych.
Ochrona i perspektywy
Od 1974 r. wilki szare zyskały federalną ochronę po wpisaniu na listę gatunków zagrożonych. Stan na 4 maja 2011 r., administracja Obama ogłosiła, że ochrona 5500 wilków szarych w ośmiu stanach Północnych Gór Skalistych i Wielkich Jezior została zniesiona. Ich usunięcie z listy oznacza, że stany przejmują zarządzanie i kontrolę. Polowania wznowią się w Montanie, Idaho, częściach Utah, Oregon i Waszyngton. Wilki w Wyomingu pozostają pod federalną ochroną do momentu opracowania planu zarządzania. Wedle U.S. Department of Interior, wilki szare odzyskały zdrowy poziomy i nie potrzebują już federalnej ochrony. Plany zarządzania stanowe skupią się na zapewnieniu długoterminowego zdrowia gatunku.
Zagrożenia
Wilki szare doświadczają znacznego konfliktu z farmerami z powodu strat w bydle. Choć rzadko polują na zwierzęta hodowlane, te, które to robią, są zabijane, a incydenty otrzymują duże pokrycie medialne. Łowcy uważają wilki za konkurenta w polowaniu na dużą zwierzynę, jak jeleń i łoś. Efektem jest wzrost polowań na wilki, by zmniejszyć ich populacje i zarządzać terenami. Ingerencja ludzi powoduje ogromną utratę siedlisk i gatunków pożywczych.
Równowaga ekosystemu
Równowaga ekosystemu zależy od wilków szarych jako drapieżników. Utrzymują stabilność ekologiczną, naturalnie redagując populacje bobrów, królików, łoś, karibu, jeleni i łoś. Wilki szare polują konkretnie na słabe zwierzęta, czyniąc stada zdrowszymi i silniejszymi. Według Animal Fact Guide.com, wydają się one zapobiegać chorobie marznącej (chronic wasting disease), zaraźnej chorobie neurologicznej jeleni.
Komunikacja i zachowanie
Wilki szare mają złożone metody komunikacji, w tym język ciała, wycie i ostry węch. Dźwięki to szczekanie, jękanie, wyrzucie i wycie. Wycie to preferowana metoda „mowy”, służąca do wyrażania radości, organizowania stada, przekazywania wiadomości innym stadom i ustalania terytorialnych roszczeń. Wycie wilków szarych są słyszalne do 190 km (120 mil). Zwierzęta używają też ogonów i konkretnych mimik twarzy, by ujawniać emocje i status w stadzie. Bardzo społeczne, wilki szare rozwijają głębokie afekcje i silne wiązania rodzinne, nawet poświęcając się, by chronić członków rodziny.