Łoś (Alces alces) to **roślinożerca o niezwykle zróżnicowanej diecie**, dostosowanej do sezonu i dostępności pokarmu w borealnych lasach i na torfowiskach Ameryki Północnej, Europy i Azji.
Menu łosia – sezonowe i warstwowe
Woda – kluczowe źródło odżywiania (lato/jesień)
- Łoś to **doskonały nurk** – zanurza głowę, a nawet całe ciało, by zerwać rośliny podwodne.
- **Mnik wodny (Nuphar), potamogeton (Potamogeton), rdest (Elodea), glony, paprocie wodne.**
- Bogate w sodę, minerały, łatwo trawne, kluczowe w sezonie wegetacyjnym. Łoś może spędzić w wodzie godziny dziennie.
Ląd – liście, pąki, kora (cały rok, domina zima)
- Liście drzew liściastych: Klon (maple), brzoza, osika (aspen), wiąz (willow), topola, jesion, dąb – **ulubione**. Łoś sięga do 2,5–3 m wysokości (może sięgnąć tylnymi nogami).
- Pąki i młode pędy wiosną – najbogatsze w białko i energię.
- Kora drzew (zima) – kora brzozy, wiąz, sosny, świerka, jedli. Źródło energii, ale ubogie w białko – łoś traci wagę zimą.
- Krzewy i krzaczki: Wilczew, jeżyna, borówka, róża dzika, kalina.
- Paprocie, mchy, paprocie jaszczurcze – uzupełnienie.
Suplementy zwierzęce (rzadkie, letnie)
- Owadki wodne (larwy much, żółwicze), ślimaki wodne – źródło białka i minerałów. Nie jest to element stały diety.
Unikalne adaptacje do diety
- Górna warga i nos – stworzone do chwytania i oderwania liści/pąków ( brak górnych przydziadów).
- Wielkie wątrobowe i żołądek z wieloma komorami** – fermentacja celulozy przez bakterie.
- Sezonowe zmiany metabolizmu – zimą spowolnienie, redukcja temperatury kończyn, oszczędzanie energii.
Konflikty z człowiekiem
Łoś je młode drzewa leśne (szkódki leśne), uprawy rolnicze (zboża, kukurydza), ogrody. Ochrona: ogrodzenia wysokie (2,4 m), odstraszacze, odszczepy, akceptacja pewnych strat.
Łoś to **inżynier ekosystemu** – jego pasienie kształtuje strukturę lasu, rozprasza nasiona, tworzy luzem dla innych gatunków. Zrozumienie jego diety to klucz do koegzystencji.