Zwierzęta żywiące się nektarem wyewoluowały kilka wyspecjalizowanych adaptacji:
- Długi język: Pozwala dotrzeć głęboko do kwiatów po ukryty nektar. Kolibrie mają języki dłuższe od całych swoich ciał.
- Język z szczoteczką na końcu: Wiele nektarojadów ma języki zakończone drobnymi, włóknistymi papilami, które gromadzą i trzymają nektar i pyłek.
- Ryl (proboscis): Motyle i ćmy mają długą, rurkowatą część bujną zwaną rylem, do ssania nektaru z kwiatów.
- Wyspecjalizowany dziób: Ptaki takie jak kolibrie i ptaki słoneczne mają długie, wąskie dzioby idealne do docierania do wnętrza kwiatów.
- Współewolucja: Zwierzęta nektarojadne i rośliny ewoluowały razem przez epoki. Gdy rośliny rozwijają nowe kształty kwiatów, nektarojady rozwijają adaptacje do ich osiągnięcia, tworząc złożoną, dynamiczną relację.