Historia rasy
Rasa Bagot ma ponad 600 lat, ale jest krytycznie zagrożona wyginięciem. Pierwsze zapisy z 1380 r. – kozy trafiły do Blithfield Hall w Staffordshire (Anglia), własność rodziny Bagot. Przez 600 lat żerowały na posiadłości, służyły jako zwierzyna łowiecka. W 1954 r. część przeniesiono do parków krajowych i do Gór Rhinog (Walia). W 1979 r. oddano je Rare Breed Survival Trust.
Cechy fizyczne
- Umaszczenie: charakterystyczne czarno-białe, długie, szorstkie.
- Przednia część ciała (twarz, przednie nogi, klatka piersiowa, barki) – czarna.
- Tył ciała – biały, granica ostro wyznaczona na wysokości barków.
- Wysokość: ok. 76 cm (30 cali) w kłębie.
- Rogi: kozły – duże, wygięte w łuk; kózy – mniejsze, prostsze, delikatne.
Standardy rasy (wady dyskwalifikujące)
- Białe plamy na głowie/szyi (zależnie od wielkości).
- Tył niebiały.
- Rogi: kozły – małe/proste; kózy – duże/zakrzywione; obie płcie – rogi zbyt centralnie.
- Sierść krótka, uszy wiszące, ogonki na szyi, wady ciemieni.
Przeznaczenie i wartość gospodarcza
- Mleko: niska wydajność (Alpejskie, Toggenburg dają znacznie więcej).
- Mięso: mniejsze odchody niż u ras mięsnych (LaMancha, Nubijskie).
- Użytkowość: nerwowe usposobienie – nie nadaje się do zaprzęgu ani dojenia maszynowego.
- Wartość: hodowcy cenią je za piękno, rzadkość i dziedzictwo genetyczne, a nie zysk gospodarczy.
Ochrona rasy
Programy hodowlane i edukacyjne mają na celu odbudowę stabilnej populacji. Każda koza Bagot ma ogromną wartość genetyczną.