Rok rocznie w USA chowuje się ok. 250 mln indyków – po jednym na każdego obywatela. Większość na Boże Narodzenie i Dziękczynienie, reszta na eksport lub mięso do kanapek. Mało kto myśli, skąd te ptaki i jak są chowane.
Typy gospodarstw
Dwa kryteria podziału: wielkość (hobby vs komercyjne) i metodyka (ekologiczne vs przemysłowe).
Gospodarstwo przemysłowe
Jednodniowe pisklęta (poults) z zagrody trafiają do hal, gdzie zostają do uboju. Podłoga: opoka i słoma. Jasność ograniczona, by limityzować agresję. Czasem przycinają dzioby. Karma: zboża z witaminami i białkami sztucznymi. Antybiotyki przeciw chorobom wynikającym z warunków. Chowione na maksymalny przyrost, ubojne w 3–7 miesiące w rzeźni na terenie farmy.
Gospodarstwo ekologiczne (organic)
USDA definiuje „free-range” jako dostęp do zewnątrz – technicznie może to być przemysłowa hala z wyjściem do ogrodzonego boku. To nieznacznie lepsze, termin mylący – ptaki mogą wciąż dostawać antybiotyki. Certyfikat „organic” jest surowszy: zakaz rutynowego antybiotyku, co uniemożliwia metody przemysłowe. Większość małych ferm to free-range lub free-range + organic, często z rasami rodzinnymi (heritage).
Indyki rodzimne (heritage turkeys)
Chowane metodami ekologicznymi, z rodowodem sprzed ery przemysłowej. Muszą parzyć się naturalnie, żyć długo (samice 5–7 lat, samce 3–5 lat) i wolno rosnąć.
Przetwórstwo
Prawie wszystkie duże fermy i wiele mniejszych mają własne rzeźnie. Nowoczesna rzeźnia: indyki zawieszane nogami, ubijane, parzone (upuszczanie piór), maszynowo odpinane, wywiezane.