Wstęp
Koń arabski to jedna z najstarszych ras konnych. Ceniona za chód, wygląd, siłę, inteligencję i spokój. Rasa rozwinęła się w VII wieku na Arabii. Długa historia stała się legendą. Konie arabskie charakteryzują się głową w kształcie klinu, szeroką czołówką z dużymi oczami i närtami, małym nosem. Liczne nowoczesne rasy lekkie wywodzą się z konia arabskiego, wybierając jego najlepsze cechy. Rasy te wywodzą się z koni arabskich w taki sposób, by wytrzymywały ekstremalne warunki pustynne. Najważniejsze z nich to: Kehilan, Seglawi, Abeyan, Hamdani i Hadban.
Rasa Kehilan
- Słynęła głęboką klatką piersiową.
- Posiadała wielką męską siłę i gabaryty.
- Wysokość do ok. 15 łap (ok. 152 cm).
- Głowa krótka, szeroka czołówka, potężne szczęki.
- Najczęstsze ubarwienie: siwe i kasztanowate.
Rasy Seglawi i Abeyan
- Seglawi: znana z rafinacji i żeńskiej elegancji (w przeciwieństwie do męskiego Kehilana). Bardzo szybka, ale mniejsza wytrzymałość. Tonkie kości. Dłuższa twarz i szyja niż Kehilan. Średnia wysokość 14,2 łapy. Zazwyczaj gniewne.
- Abeyan: podobna do Seglawi, ale dłuższy grzbiet, podobna wysokość. Zazwyczaj siwa z większą ilością białych znaków.
Rasa Hamdani
- Uważana za "normalną i prostą", budowana atletycznie.
- Bardzo męska, masywne kości.
- Profil głowy prosty.
- Jedna z najwyższych ras arabskich – ok. 15,2 łapy.
- Zazwyczaj siwa lub gniewna.
Rasa Hadban
- Porównywalna do Hamdani, ale nieco mniejsza (ok. 14,3 łapy).
- Duże kości, silnie zmysłowe.
- Bardzo łagodna natura.
- Zazwyczaj brązowa lub gniewna, czasem z białymi znakami.