Wstęp
XIX wiek przyniósł Ameryce wiele innowacji. Nowoczesne siodło western powstało, gdy hodowla bydła stała się stylem życia na Dzikim Zachodzie w XIX w. Trudno zidentyfikować konkretnych producentów z tamtych czasów, bo w przeciwieństwie do dzisiejszej produkcji masowej, każde siodło było robione ręcznie przez pojedynczego rzemieślnika. Proces byl czasochłonny, nie było produkcji seryjnej ani dużych fabryk, choć niektórzy rzemieślnicy zyszyli sławę z czasem.
Pochodzenie siodła western
Korzenie siądząc w siodłach hiszpańskich wakweros. Rozwinęły się z konieczności, używane przez kuców w dzisiejszym południowo-zachodnim USA i Meksyku do pracy z bydłem. Były niezbędne w życiu XIX w.: żołnierze w wojnie z Meksykiem, wojnie secesyjnej, walkach z Indianami, jeźdźcy Pony Express i kucy. Gdy konie były głównym transportem, siodła western były codziennością.
Konstrukcja siodeł
Siodła, zwłaszcza wczesne XIX w., robiono z materiałów dostępnych rzemieślnikowi: garbowaną skórą, drewnem, drobnymi elementami metalowymi. Jakość skóry się różniła w zależności od regionu, zwierzęcia i umiejętności garbarza.
Siodła nie były wysyłane na duże odległości – produkowano i używano lokalnie, chyba że właściciel podróżował daleko. Rzemieślnicy często robili też czapy, buty, holstery i torby siodlowe.
Innowacje XIX wieku
W XIX w. opracowano drzewo siodła (saddle tree). We wczesnych siodłach było to wycięty kawałek drewna w centrum siodła, dający nośność. Później drzewa owijano surową skórą. Siodła adaptowano do konkretnych zadań: cięcia (cutting) i łapania (roping), bo kucy potrzebowali wytrzymałości. Innowacje rodziły się metodą prób i błędów.
Znaki rzemieślników (Makers' Marks)
Wczesni producenci znakowali siodła: stemple lub małe tabliczki. Niektóre nie mają znaków. To jedyny sposób na identyfikację autora – udokumentowano setki różnych znaków. Zazwyczaj potrzebny jest historyk specjalizujący się w antykowych siodłach. Niektóre siodła są nietypowalne przez brak znaków, upływ czasu i małą produkcję danego rzemieślnika.