Cechy rasowe
Andaluzijskie (Andalusians) to duże, mocne konie, popularne jako jeździeckie i zaprzęgowe. Ich naturalna piękno, miłe i inteligentne usposobienie czyni je idealnymi koniami sportowymi i towarzyszącymi. Andaluzijskie są dumnymi i miłymi, wymagają cierpliwości i współpracy w treningu.
Fakty
Andaluzijskie to jedna z najstarszych ras świata. Nazywane też Lusitanos. Ciężkobudowlane, muskularne, średniego wzrostu. Zazwyczaj jasnoszare, mogą być też gniewne (bay) lub czarne. Zawsze rodzą się czarne, potem zmieniają kolor. Długie, płynące grzywy i ogony, mocne tylne kwadrancy – naturalni sportowcy.
Historia
Najpopularniejsze jako konie turniejowe i wojenne w średniowieczu. Hodowane na P Półwyspie Iberyjskim (Hiszpania), tam istniejąc od ok. 2500 lat. W XVIII w. rola konia wojennego zaniosła rasę na skraunek wyginięcia. Hiszpania wprowadziła chroniony program hodowli i ograniczyła eksport.
Zastosowanie
Dziś andaluzijskie służą do jazdy i zaprzęgu. W jeździe – angielskiej i western. Często trenuowane jako konie dressage. Ze względu na ciężką budowę kości – nieprzydatne w skokach ani cross-country.
Jak trenować
Andaluzijskie silne fizycznie i psychicznie. Ze względu na ciężką budowę – najlepiej zacząć trening, gdy są młodsze, mniejsze, łatwiejsze w obsłudze. Psychicznie – silna osobowość, wspólnotowa i miła, ale bardziej uległa, gdy młode. Z tymi inteligentnymi konmi trening najlepiej wolno, z cierpliwością i powtarzalnością, a nie karą.
Chody (gaits)
W jeździe angielskiej i western andaluzijskie muszą znać trzy chody: chód, trot, galop. Dla bezpieczeństwa trening chodów startuje na ziemi, bez jeźdźca. Na longi, z biczem longowym – uczą chód, trot, galop i „ho” na komendy głosowe. Gdy jeździec wsiada – łączy komendy głosowe z sygnałami fizycznymi. To fundamenty do wymagań dyscyplinowych.