Ryby słodkowodne łatwiejsze w opiece niż morskie – ryby morskie (marine) mają wyższe wymagania parametrów wody. Żaden gatunek nie przetrwa w obcym środowisku. Przyczyna: biologiczna osmoza.
Woda słona vs słodka
Różnica: stężenie soli. Oceany, zatoki, morza, przylądki – słone. Jeziora, rzeki, strumienie – słodkie. Woda słona ma wyższe pH (~8,3) vs słodka (~7,0). Każde środowisko ma unikalne organizmy.
Osmoregulacja
Ruch wody w i z komórek ryby: z niskiego stężenia do wysokiego. W komórkach ryb morskich mniej soli niż w otoczeniu → sól stale wypływ z rybki do wody.
Desalinizacja (w organizmie)
Gdy ryba morska pije, woda przechodzi desalinizację – większość soli usuwana i wracająca do środowiska. Nerki ryb morskich do tego przystosowane. Ale ryba musi ciągle pić, by nadrabiać utratę wody (osmoza: woda płynie z niskiego do wysokiego stężenia).
Pękanie komórek (Cell Rupture)
Gdy ryba morska trafia do wody słodkiej: jej komórki mają więcej soli niż otoczenie → cząsteczki wody zalewają komórki. Ryby morskie zbudowane do usuwania nadmiaru soli, nie mają mechanizmu usuwania nadmiaru wody. Pęcznieją, komórki pękają → śmierć.
Ryby diadromiczne (Diadromous)
Gatunki przystosowane do obu środowisk – mechanizmy usuwania i soli, i wody. Przykład: łosoś. Żyje w morzu, tarła w rzece.