Motyl pstrący – kamuflaż i ewolucja
Motyl pstrący (Biston betularia) – skrzydła maskujące: głównie czarne lub białe. Jasne = "typica" (pierwotny typ). Ciemne = "carbonaria" / "melanic" – powstanęły w połowie XIX w., stały się dominujące. Wysoka populacja w Anglii. Dziennie spoczywają na gałęziach drzew.
Środowisko i adaptacja
Dwa kolory = adaptacja do gwałtownych zmian środowiska. Początkowo kora drzew jasna → "typica" lepiej przetrwała. Do 1830 r. przemysł Europa → sadza, kora zaczerniała → wzrost populacji "carbonaria" (przykład ewolucji w działaniu).
Drapieżcy: Ptaki
Barwa kluczowa – musiała pasować do kory, by się ukryć w spoczynku. Ptaki i nietoperze = głównych drapieżców. Ptaki atakują spoczywające na drzewach motyle. Łatwiej znaleźć te, które nie pasują do kory – łatwiejsze ofiary.
Drapieżcy: Nietoperze
Nocne polowanie – motyle aktywne w locie. Ciemność utrudnia lokalizację po kolorze – nietoperze używają sonar (echolokacji). Mimo to kolor ma znaczenie: ciemniejszy motyl może łatwiej uciec w nocy.
Zmiany populacji
Oba kolory padają ofiarami ptaków i nietoperzy. Populacje wzrastały i upadały z czystością powietrza. Europa czystsza (technologia, mniej zanieczyszczeń) → jasne motyle znowu rosną, by może raz zdominować.