Szczeniak cukrowy ma wrodzonych drapieżników w swoim siedlisku:
Drapieżne ptaki: sowy, jastrzębie – gwałtowne pazury, doskonały wzrok.
Węże: duże gatunki (pytony, warany) – duszącą ofiary.
Większe torbacze: kwolli, diabły tasmańskie – mocne szczęki, ostre zęby.
Dingi: dzikie psy australijskie polujące na małe ssaki.
Szczeniaki cukrowe mają adaptacje: nocne, drzewne (czas w koronach drzew), zwinność i loty pianowane. W hodowli nie narażeni na drapieżników, ale nadal potrzebują bezpiecznego środowiska.