Czynniki stresu środowiskowego u ryjów

Ryjówki (Soricidae) – jedne z najmniejszych ssaków na świecie, 15 cm do rozmiaru paznokcia ludzkiego. 376 gatunków, każde z unikalnymi zagrożeniami. Dla ryjówek amerykańskich: drapieżniki, pestycydy, brak żywopłotów, utrata ofiar – główne stresory.

Drapieżniki

Naturalne stresory: węże, żaby, sowy, jastrzębie, ryby. Większe ssaki: lisy, lasice, ryjsie – też zagrożenie, choć niektórzy odmawiają jedzenia przez silny zapach. Różnica wielkości – większe ryjówki polują na mniejsze.

Pestycydy

Ryjówki w ludzkich siedliskach – nuisance. Firmy DDD trucizny/pułapki. Nawet poza domem – pestycydy rolnicze (blisko pól) trują je. Pestycydy = śmiertelne zagrożenie.

Brak zadrzewień

Główna obrona: chowanie w wysokiej trawie i gęstym zadrzewieniu. Ludzie drastycznie zmniejszyli zadrzewienia w Ameryce Północnej. Utrata siedliska = mniej miejsc na odpoczynek/rozmnażanie, większa wrażliwość na drapieżników. Może prowadzić do spadku populacji.

Utrata ofiar

Gdy ekosystem cierpi, wszystkie elementy cierpią. Populacje robaków, ptaków, płazów maleją. Źle dla ryjówek – jedzą głównie robaki: wielonogi, pajęczaki, dżdżownice, a także małe salamandry i młode ptaki. Brak pokarmu = stres, ryzykowne zachowania w poszukiwaniu jedzenia, większe narażenie na drapieżników – zamknięty cyrk stresu.