Rola sów w gospodarstwie rolnym i ranerskim

Rola sów w gospodarstwie rolnym i ranerskim

Sowy różnią się od wszystkich innych drapieżnych. Są większenie nocne, z wysoce rozwiniętym słuchem i wielkimi oczami do widzenia w nocy. Pióra twarzy lejkują dźwięk do uszu, pióra skrzydeł mają zębatki – lot bezgłośny. Sowy zjadają gryzonie i są niezwykle skuteczne w kontroli ich liczebności – korzyść dla rolników.

Sowa puszczowa (Barn Owl)

Coraz popularniejsza w kontroli gryzoni na farmach. Skuteczniejsze niż koty i pułapki, a trucizny wykluczone w rolnictwie ekologicznym. Sowy puszczowe nie budują gniazd – łatwo je przyciągnąć. Farmerzy budują gniazdówki i montują blisko pól. Winiarze w Kalifornii ceniają je za walkę z szczurami i nornicami.

Sowa dziurawa (Burrowing Owl)

Farmerzy i rancherzy w półpustynnych krzakowcach Kolorado i sąsiednich stanach uważają prairie dogs za szkodnika. Kopają systemy nor – niebezpieczne dla bydła i koni, niszczą korzenie upraw, gryzą plastikowe systemy nawadniania. Sowa dziurawa to główny drapieżnik prairie dogs – farmerzy je witają. Zabija prairie dogs i zajmuje ich nory. Pomaga też kontrolować inne gryzonie. Niestety, sowy często jedzą zatruci gryzonie i same giną.

Sowa wielka (Great Horned Owl)

Największa nocna ptak drapieżny w Ameryce Północnej. Rozsiana po USA, wszelkie siedliska i klimaty. Rolnicy uprawni czaią je za większe gryzonie i szkodniki: króliki, zajece, wiewiórki, piżmaki, węże, a nawet jeżowe, oraz drobne: szczury, myszy. Hodowcy drób nie uważają ich za sojuszników – potrafią zabić kury i młode indyki.

Sowa plamista (Spotted Owl)

Na północny zachód USA sowa plamista to wróg leśników. Przez lata gatunki uznawane za zagrożone – ochrona uniemożliwiała cięcie lasów w ich zasięgu. Gdy prawo oskarżono w 2002 r., okazało się, że nie są zagrożone, choć wciąż zagrożone. Przepisy zmuszają leśników do tworzenia siedlisk sów w zamian za cięte lasy.