Siedlisko i ochrona kondorów kalifornijskiego i andyjskiego
Oba gatunki balansują na skraju wyginięcia. Hodowla w niewoli pomogła reintrodukcję kondora kalifornijskiego w góry przybrzeżne południowo-środkowej Kalifornii i w region Grand Canyon w Arizonie. Reintrodukcja kondora andyjskiego w jego rodzimym siedlisku (zachodnia Ameryka Południowa) też pomaga utrzymać populacje w naturze.
Ochrona kondora kalifornijskiego
-
Naturalne siedlisko raz objęło cały zachodni USA, części Florydy i Nowego Jorku. 1987 r. – tylko 22 ptaki w naturze. Pozostałe złapano dla ochrony. 1988–1991 – zero kondorów w naturze. 2007 r. – 279 kondorów na świecie; dzięki reintrodukcji 130 znowu żyło w naturze (Defenders of Wildlife).
Siedlisko kondora
-
Kondor używa ostrzego wzroku do poszukiwania padliny. Główna dieta: trupy dużych ssaków. Gniazduje, poszukuje pokarmu i nocuje w odległych rejonach. Preferuje polany – przyciągają stada trawiące. Kondor kalifornijski zamieszkuje pagórki z dębami. Andyjski poluje w rejonach alpejskich, pustynnych nizinach, wybrzeżach, łąkach. W nocy nocuje na skałach, martwych drzewach. Unika zakłóceń ludzkich. Lubi towarzystwo własnego gatunku – nocuje w grupach.
Miejsca gniazdowania
-
Obie płci dzielą inkubację i opiekę. Para wybiera gniazdo wysoko w szczelinie skale lub w jaskini. Samica złada 1 jajo. Wylęg po ~56 dniach. Młode w gnieździe do 6 mc (nauka lotu). Potem zostaje z rodzicami 2 lata. Kondor może żyć do 80 lat w idealnych warunkach.
Nadal istniejące zagrożenia
-
Rozpiętość skrzydeł: kalifornijski ~2,7 m, andyjski ~3 m. Latają na wysokości do 4500 m, przebywają do 240 km szukając padliny. Mimo reintrodukcji – zagrożenia: ingerencja ludzka w siedlisko, bractwo, połykanie śmieci, zderzenia z liniami elektroenergetycznymi, pestycydy (zdolności rozmnażania), wycieki ropy naftowej i antiglykolu.