Blisko spokrewnione z kurkami, pawie słyną z ozdobnego pióropuszu, zwłaszcza zachwytujących ogonów samców. Dzielą się na trzy grupy: paw indyjski, zielony i kongo. W USA najznajomiejsi są pawie indyjskie (błękitno-zielone) – najłatwiejsze w hodowli, powszechne w ZOO, parkach, farmach.
Terminologia
Często nazywa się wszystkie te długookie ptaki „pawiami”, ale to błąd. Tylko samce to pawie (peacocks). Samice to pawihewy (peahens), młode do roku to pawiśniki (peachicks). Razem: pawie (peafowl), niezależnie od wieku i płci.
Ogon (wagona)
Wielki, śmiały ogon pawia to nie właściwy ogon, ale wagon (train) – zbiór specjalnych piór nad ogonem. Długie, jaskrawe pióra, każde z dużymi, ozdobnymi plamami „oczami” (ocelli), widocznymi przy rozpięciu. Pawihewy wybierają samców z najdłuższymi ogonami i największą liczbą oceli. Ponieważ wzrost trwa lata – tylko najszybsi i najsprytniejsi przeżyją by rozmnazać się i przekazać dobre geny.
Kolorystyka
Pawie indyjskie: błękitne pióra na głowie/szyi, wagon błękitno-zielony. Pawihewy: matowe brązowoszare – maskowanie na gnieździe. Pawie zielone: obie płcie zielone na głowie/szyi, samice przygaszone. Pawie kongo: błękitno-zielone, ale bez długich piór kuzynów. Pawihewy kongo: przygaszone zielono-niebieskie.
Codzienne życie
Pawie żyją w grupach, dziennie szukają pożywienia: nasiona, jaszczurki, kwiaty, owady, małe ssaki (myszy). Nocą latają na drzewa, by bezpiecznie przespać noc. Sezon rozrodczy: grupa to 1 samiec + 3–4 pawihewy. Niedoświadczeni samce w grupach „kawalerów”. Pozostały rok: same samce lub same samice.
Pawie to nie tylko piękno – to fascynująca biologia, ewolucja selekcji płciowej i hierarchia społeczna.