Kokacjele to oportunistyczne gniazdownice – zamieszkują gotowe przestrzenie, zamiast budować własne. Pochodzą z Australii, szukają bezpiecznych, odizolowanych miejsc do parzenia, składania i inkubacji jaj. Dedykowani partnerzy – samiec i samica wspólnie opiekują się jajami w gnieździe.
Gniazda w dołkach (Nesting Cavities)
Kokacjele to „wtórne gniazdownice dołkowe” (secondary cavity nesters). Zamiast budować gniazda na gałąziach, zamieszkują istniejące dołki. Często w pniach wielkich drzew, np. eukaliptusów. Cenią prywatność – zazwyczaj para zajmuje drzewo, nie dzieląc dołków z innymi. Preferują martwe drzewa, jeśli brak – żywe. Wyścielają dno gniazda gniącym drewem.
Poszukiwanie lokalizacji
Parują się na życie. Szukając gniazda, samiec przewodzi. Szuka dołka blisko wody, 1–2 m nad ziemią. Gdy znajdzie – sprawdza, czy pusty i bezpieczny. Samica czeka na zewnątrz, on wchodzi, inspekcja zagrożeń; gdy bezpieczne – wyskakuje i wskakuje, sygnalizując: „możesz wejść”. On idzie za nią – dołek staje się domem, tam się parują.
Inkubacja jaj
Gdy samica złoży jaja, dzielą obowiązki. Samiec inkubuje rano i po południu, potem zamienia się z samicą, która inkubuje w nocy. Mężczyzna strażniczy wejście do dołka, chroniąc rodzinę. Po 17–23 dniach wspólnej inkubacji jaja wykluwają się.
Wychowywanie piskląt
Samiec dalej opiekuje się z samicą. On główny karmiciel – przerywa karmę do piskląt (zazwyczaj 4–7). Bardzo opiekuńcze rodzice – nie zostawiają piskląt bez nadzoru. Nawet gdy pisklęta polecą – jeden lub obaj rodzice towarzyszą im dla ochrony.
Wspólnota, opieka, bezpieczeństwo – to sekrety sukcesu kokacjeli w naturze i w niewoli.