Opis
Flamingi wyglądają delikatnie, a są przystosowane do najsurowszych siedlisk. 5 gatunków w rzędzie bocianowatych, ale unikalna rodzina Phoenicopteridae. Nazwa od hiszpańskiego tańca flamenco – tryby towarzyskie przypominały ten taniec. W zoo żyją do 70 lat.
Wysocy, smukłe, długa winowata szyja, długie nogi, duży zakrzywiony dziób. Gregarious – stada na brzegach jezior/morzy. W naturze wszystkie jaskrawo różowe (kolor z pokarmu), bez pigmentu – białe/szare.
Flamingi Amerykańskie
Cztery gatunki w Amerykach:
• Karaibski/amerykański (P. ruber): Galapagosy, Karaiby, wybrzeże Ameryki Południowej (Wenezuela–Brazylia Północna), Kuba, wprowadzony na Florydę.
• Chilijski (P. chilensis): podobny, nieco mniejszy. Ameryka Południowa umiarkowana (Argentyna–Ekwador).
• Andyjski (Phoenicoparrus andinus): tylko wysokie Andesy (Argentyna, Chile, Peru, Boliwia).
• Jamesa (P. jamesi): najrzadszy, Andesy wysokie razem z andyjskim. Żółta plama na dziobie.
Inne flamingi
• Większy (P. r. roseus): największy, do 150 cm, szeroki zasięg: Afryka Wschodnia, Azja Południowa, Europa Południowa. Blisko spokrewniony z karaibskim/chilijskim – może ten sam gatunek.
• Mniejszy (P. minor): najmniejszy (100 cm), najliczniejszy. Dolina Riftu (Afryka Wschodnia), lęga na jeziorach solnych (Natron).
Siedlisko
Jeziora słone i ujścia – zbyt surowie/ekspozycyjne dla innych ptaków. Niektóre populacje migracyjne (Andesy – jeziora zamarzają zimą). Najgęstsze stada: Dolina Riftu (Afryka Wschodnia) – ponad 2 mln większych i mniejszych flamingów w kilku wielkich jeziorach solnych.
Żywienie
Wszystkie gatunki sitożerują dziobach: glony, diatomee, małe organizmy (kopepody). Stoją w płytkiej wodzie, miotają dziobami, mielen dno. Język pompuje wodę przez łamki (lamellae) w dziobie – filtrują pokarm.
Rozmnażanie
Monogamiczne, na życie. Gniazda: piramidy z błota w płytkiej wodzie. Jedno jajo w dołku na szczycie. Obaj inkubują i opiekują się młodymi. Pisklęta jedzą mlecznistą sekrecję z zapierka rodziców.